5. Kelime etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
5. Kelime etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26. Bölüm 5. Kelime


 Rampa, böğürtlen, su, avize, beyaz


Kedili Matbaa

Öğrendiğim ilginç bir şey vardı. Eğer hayatta il değiştirirsen bazı şeyleri fark ederdin. Bunu bizzat yaşamıştım. Antalya'dan Kocaeli'ne gitmek benim için bir farkındalık durumu yaratmıştı. Hissettiğim şey tam anlamıyla bir rampadan düşme hissiyle aynıydı.

Güneş'in beyazlığının şehrinden, bulutların gri olduğu bir şehre geçişti bu benim için. Suyun yoğunluk içinde bile kokusu ile rahatlattığı bir ilden, binaların sana sakın adımlar ile yakınlaşarak boğduğu bir ile geçmiştim. Ama bunun güzel bir yanında vardı. Parlak süslü avizeli bir yaşama itmeye hazır enerjili ve tempolu bir yaşamdan, doğa ile iç içe geçmiş ve ona sarıldığın zaman tatlı huzur veren bir ile geçmiştim. Biri ağızda mango tadı bırakırken öbürü avakoda tadı bırakıyordu.

İller arası değişimde ilk fark ettiğim şey, denize takıntılı olmuştum ben. Üstüme gelen yoğun tempolar arasında bana huzur veren bir şeydi deniz. Fakat doğa ile içe olunca denize olan takıntımı fark etmiştim. Bir il sizi kendine bağımlı yapabilir. Başka bir il ise bunu fark ettirir. Ve neyi ile bağımlı olduğunuzu da söyler. Bunu fark ettiğiniz anda yaşamınız değişir. Gerçekten değişen bir şey vardı, o da doğa ile iç içe olan bir yerde enerjik olduğumu fark etmem idi. Binalar arasında susan bir benliğim vardı.

Tüm değişimin bana anlattığı tek bir şey vardı, zıtlığın her şeyin farkını anlatacak bir tadı vardı ve bu tad kaçınılmazdı.


Canan

“Nergis anahtarları aldın değil mi?” bu soruya 5. kez cevap verişiydi Nergis’in. 

“Evet aldım tamam artık çıkıyorum, üç ay yokum diye aylaklık etme, kendine iyi bakıyorsun ben aradığımda telefonu hemen açıyorsun, çiçeklerime de su vermeyi unutmuyorsun”

 Kapıdan çıkmadan önce son kez sarılıp vedalaştı ev arkadaşıyla. 

Mor Vosvos’u asfaltta kayarken radyoda çalan şarkıya bırakmıştı düşüncelerini. Dört saatlik yolculuğun ardından nihayet ulaşmıştı yuvasına. 

Uzun, taşlı ve düzensiz yokuşun aşağısında, kavak ve ceviz ağaçlarının sakladığı, çocukluk anılarıyla dolu olan küçük derme çatma bir evdi yuvası. Sahi ne kadar olmuştu gelmeyeli 5 yıl, 7 yıl? 

Arabayı yokuşun sonunda bir ceviz ağacının gölgesine park etti. 

Esen hafif rüzgar hoş geldin dercesine yüzünü yalayıp geçiyor, ikindin semalarında olduğunu belli eden renkli gökyüzü gülümsüyordu. Paslı tel örgü ile yapılmış olan bahçe kapısını aralayıp şöyle bir göz gezdirdi bahçeye. 

Babası her zamanki gibi kovanların başında arılarla ilgileniyor sürekli “Yaklaşmayın, arılar biraz sinirli uzak durun çocuklar” diye uyarıyordu. Annesi asmanın yanındaki böğürtlen çalısını buduyor, kardeşi ise ceviz ağacına yapılmış salıncakta sallanıyordu. 

Hatırladığı kesik kesik anılar Nergis’in yüreğini buğulamıştı. Gözünden düşen bir damlayı silip eve doğru adımladı, merdivenlerin yanına tekerlekli sandalye için yapılmış rampadan çıkarken ayağının altında hissettiği çıkıntı ona çocukken ayağı takıldığı için buradan hep düştüğünü hatırlattı. Demir, boyası dökülmüş, ağır kapının kilidini açıp yavaşça araladı. Evin nemli ve boğuk havası daha içeri girmeden genzini yakmıştı. 

Genç kızı ilk salonun ortasında tavandan düşmüş büyük avize ve cam parçaları karşıladı. Hatırladığı beyaz duvarların grileşmiş ve  örümcek ağlarıyla dolu hali vicdanını sızlatmıştı. 

Neden gelmek için bu kadar beklemişti ki, son durağının bu ev olduğunu bile bile neden bu ziyareti geciktirmişti?


Buz sarkıtı

Hep sorup dururum kendime nedir bu yalnızlık? Nedir bu hayattan bıkmışlık hissi? Nedir bu her kışta kar görüşümde ki ölme isteği? Evet, her kış o beyaz karların iri iri düşüşleri arasında yere uzanıp izlerken ölmeyi hayal ediyorum. Yaşamak boşa yazılmış bir senaryo gibi geliyor artık. İliklerime kadar yavaş yavaş donmak beyazlara bürünmek daha anlamlı gibi. Kafa tatili yapmam için kafamı düşüncelerden soyutlayıp kaçmam gerekiyor uzaklara ancak ayağımı bastığım yer insan kaynıyor. Sokaklardan eve sığınsam bu seferde varlıklarını hissettiren arabalarının motor ve korna sesleri yankılanıyor kulaklarımda. Kaçış ölüm gibi gözüküyor fakat bu benim içimde ki gerçek istek değil. Umutsuzluklarımın, hayal kırıklıklarımın isteği. Biliyorum ki hâlâ içimde bir yerlerde bir şeyler sabret diyor o beyaz ölümün güzelliğine kaptırma kendini diyor. Sabrediyorum sanırım ama şu da var ki her geçen gün azalıyor bu sabrım nereye kadar gidecek kim bilir? "Melenda halıya uzanmış avizenin altında tavana bakıp ne yapıyorsun?" Peter'in dediği gibi tepemde ki koptu kopacak avizenin altında halıya uzanmış tavanı seyrediyordum. " Bu avize ne zaman birimizin kafasına düşer onu düşünüyorum Peter. Umarım şansına benim kafama düşer." 

"Hey! Saçmalamayı kes lütfen Bayan Lily böğürtlenli turta yapmış seni çağırmamı istedi." Canım hiçbir şey yemek içmek istemiyordu ama Bayan Lily çok kırılgan ve takıntılı bir kadındı. Şayet turtasından yemezsem ben yiyene kadar her gün malikanede turta yapar ve etrafımda dolaşırdı. " Ah geliyorum..." ayağa kalkıp tam salondan çıkacağım sıra çok şiddetli bir gürültü ile Peter ile aynı anda çığlık attık. Evet evet tam olarak çürük saplı avize ben kalktıktan sonra düşerek tuzla buz olmuştu. "Melenda! Çok şükür ki sen kalktıktan sonra düştü."

"Eyvahlar olsun! Ne olmuş burada?" Telaşla Bayan Lily içeri girerken içimde ki anlık korku yerini hissizliğe bırakmıştı. "Sorun yok Bayan Lily sadece az önce altında durduğum avize artık avize değil." dedim. Bir yerdeki kırık camlara bir bana korkuyla bakarken "Ne! İyi misin benim güzel Melenda'm hemen su getireyim." uzanıp omuzlarından tuttup "Gerek yok Bayan Lily ben kalktıktan sonra oldu zaten. Böğürtlenli turta yapmıştın değil mi?" diyerek dikkatini dağıttım.

"Turtalarım! Yandılar!" Bayan Lily koşarak mutfağa giderken ben ve Peter'de arkasından gittik. Bayan Lily fırındaki turtalarını endişeli endişeli çıkarırken onun bu hâline gülümsedim. Bayan Lily neredeyse kırklı yaşlarında orta yaşlı bir kadındı. Fark ediyorumda benden daha deli dolu, daha canlı ve daha pozitifti her şeye rağmen hayata gülümsemeyi başarmış güçlü bir kadındı. Bense hayatımda ki rampalı yollarda bozuk bir araçla yolsuz bir yolcu gibi bezgin halde ilerliyordum. Kim bilir belki bir gün kırk yaşına kadar yaşarsam bende onun gibi hayata gülen bir kadın olurdum, belki de çoktan ölmüş...


Yumi

Evin otoparkına giden rampadan inen aracın farları civardaki tek ışık kaynağıydı. “Anlaşılan tüm mahallede elektrikler gitmiş” diye söylendi Derya. Şirket toplantılarının uzun sürmesi, aman trafik, yok kaza olmuş derken saat gece yarısı olmuştu. Zaten soğuk bir geceydi, bir de elektrikler olmayınca bu yorucu güne baya sinir bozucu bir final olacaktı. Otoparkın kepenkleri elektrik olmadığı için açılamadığından aracı kepengin önüne park edip aşağı indi. Bu zengin semtinde kimsenin jeneratörü olmaması çok tuhaf diye düşündü, etrafını saran karanlığa bakarak. Hoş kendi evinin de yoktu, teyzesinden miras kalmıştı bu ev, tıpkı araba gibi. Mahalledeki diğer evlere göre eski olsa da sonradan eklenen yeraltı otopark alanı ve havuz gibi unsurlar bu 2 katlı müstakil evi biraz da makyajla zengin evi gibi göstermeye yetmişti. “İlk gördüğümde ne etkilenmiştim ama. Şimdi ise bu koca evde tek olmak beni huzursuz ediyor..." Üşüyen ellerini ovuştura ovuştura kapıya yöneldi. Anahtarı arabadayken çantasından çıkarsaydı keşke, şimdi el yordamıyla bulmak uğraştırıyordu. Tüm konsantresini anahtarın metalini hissetmeye vermişken bir ayak sesi duydu sanki belli belirsiz. Bu saatte buralardan kim geçerdi ki? İçindeki huzursuzluk yavaşça büyüyordu. Alel acele anahtarı bulduğu gibi kendini içeri attı. Eli hızla elektrik düğmesine gitmişti ama nafile “Elektrik yok ya geri zekâlı...” Tamam gerilecek bir şey yoktu. Zaten çok yorgundu. Gider direkt kafayı vurur yatardı, sabaha da elektrikler gelirdi zaten. Önce bir bardak su içeyim kafam yerine gelsin diye mutfağa yöneldi. O mutfağa girerken arkasından koridordaki cam avize usulca sallanıp şıkırdamıştı. Rüzgâr mı? Hangi camı açık bıraktım ki? Cidden evin içi de baya soğuk, yatmadan önce açık camı da bulmam gerekecek diye düşünerek ilerledi. Bahçeye açılan cam kapının açık olabileceği ihtimali hiç aklına gelmemişti...

Mutfağa varınca telefonunun feneriyle mermerin üstündeki su sürahisini ve dolaptan bir bardağı aldı hemen. Suyumu içiyorum, açık pencereyi bulup kapatıyorum sonra üst kata yatak odama çıkıyorum battaniyeyi kafama kadar çekiyor ve bu geceyi bitiriyorum diye mırıldanıyordu. O sırada telefonun fenerinin vurduğu mermer kısmında iri bir leke fark etti. Sabahleyin mermeri temizleyip çıktığına emindi. Kokusu, ezilmiş böğürtlen miydi o? Evet evet tadınca emin olmuştu. Tamam dolapta bir kase böğürtlen vardı ama mermerin üzerinde olmaması gerekirdi. Bu eve birisi mi girmişti... Bu düşünce ile birden yüzü bembeyaz kesildi. Ya hâlâ evdeyse? Ya duyduğum ayak sesleri sokaktan değil de evin içinden geldiyse... Karanlığın içinde kendini yapayalnız ve korumasız hissetmişti bir anda. Hızla mutfağın kapısına yöneldi, önce kapıyı kilitleyecek sonra da polisi arayacaktı. Tam kapıyı kapatacakken bir el arka taraftan kapıyı tuttu. Çığlık atan Derya o korkuyla kapıyı bırakıp geri sıçramıştı. Orta boylarda bir siluet kapıdan içeri girdi. Derya korkuyla odanın bir köşesine çökmüş siluete bakıyordu. Kimdi bu? Kendisinden ne istiyordu? Hırsız mıydı? Yoksa bir psikopat mı? Aklından bin bir türlü şey geçiyordu. Telefonun fenerini bir anlık bir kararla siluetin yüzüne çevirdi. Görmek istemişti. Karşısındakinin ışıktan gözü kamaşmış ama bu durum bir kaç saniye sürmüştü sadece. Çünkü gördüğü manzara ile şoka uğrayan Derya elindeki telefonu zemine düşürmüştü. Yüz üstü düşen telefonun ışığı tavana doğru bu iki insanın arasından yükseliyor, Deryanın korku ve şaşkınlık dolu bakışları ile siluetin öfke dolu ve acır bakışlarını aydınlatıyordu. “Olamaz...” dedi Derya.

“Olamaz senin hapiste olman gerekiyordu!!” “Ölene kadar orada çürümemi isterdin değil mi?” dedi siluet. “Bu evde tekrar bulunmak bana ne kadar acı veriyor biliyor musun? Ama buna rağmen, hapisten kaçmanın sonuçlarına rağmen buraya geldim. Çünkü o gün mahkeme salonunda yemin etmiştim. Elimden çaldığın, annemin ellerinden çaldığın o mutluluğu sana bırakmayacaktım!” “Saçma sapan konuşma!” diye bağırdı Derya. “Teyzemi sen öldürdün, anneni kendi ellerinle öldürdüğün mahkemede kanıtlandı. Nasıl beni suçlayabiliyorsun?!” “Asıl sen bırak saçmalamayı Derya!” diye karşılık verdi siluet. “Burada senden benden başka kimse yok, yalan söylemeni numara yapmanı gerektirecek kimse yok. Annemi senin öldürdüğünü ikimiz de biliyoruz. Mirasa konabilmek için suçu benim üstüme yıktığını da. Halâ aklım almıyor, sırf para için, ev için araba için şirket için bize bunu nasıl yapabildin?” Bir yandan gözleri dolmaya başlamış bir yandan da elindeki silahı yavaş yavaş Deryaya doğrultmuştu.

“Annemi kaybetmenin acısı yetmezmiş gibi hem anne katili olarak biliniyorum hem de gerçek katil onun evinde onun şirketinde gününü gün ediyor. Buna katlanabileceğimi mi sandın?!” Git gide daha yüksek sesle bağırmaya başlamıştı. Öfke dolu olan sesi aynı zamanda için için ağlıyor gibi geliyordu kulağa. “Hiç değilse şunu söyle, pişman mısın?” Derya çekildiği köşede tüm bu cümleleri başı önüne eğik dinlemişti. Bu soru üzerine başını kaldırdı ve siluet ile göz göze geldi. İşte o an bir katilin gözlerini gördü siluet. Masum ve mağdur maskelerini takmadan, onun gerçek yüzünü. Öldürmek ile hiç bir vicdani sorunu olmayan birinin gözleriydi bunlar. Suratında her şey buraya kadarmış dercesine hafif bir gülümseme ve dudaklarından dökülen tek bir kelime “Hayır”. Bir parmak hareket etti, bir beden yere düştü. Susturucunun etkisiyle bu ölümü bahçedeki karıncalar bile duymamıştı. Açık bahçe kapısından sessizce dışarı çıktı bir siluet. Ve ev yine yalnız kaldı, kimseye yâr olmayan bu ev bir defteri daha kapatmış ve sonraki sahibini beklemeye koyulmuştu bile.

25. Bölüm 5 Kelime

 


Kelimeler: Çay, gülmek, fırça, saçak, mısır 

Şenay

Gülümseyerek çayını yudumluyordu. Gözlerinin kenarındaki kıvrımlar, konuşmasındaki sıcaklık, yeni bir hikaye anlatmaya başlayacağının habercisiydi. 

“Mısır tarlasında çalıştığım zamanlar, mısırın saçaklarını alır. Küçük çocuklara oyuncaklar yapardık. Bizim ekip bayılırdı, hem gezmeye, hem de yardım edip, çocukları güldürüp eğlendirmeye. Hayal meyal hatırlarım, Maviş dediğimiz, kocaman mavi gözlü bir kız vardı. Resim yapmayı çok severdi. Rahmetli arkadaşım Cesur, mısırın saçakları ile fırçalar yapıp verdiğinde, o koca mavi gözlerden süzülen sıcak ve samimi gülümseyişi hayla aklımda. Bir de biz giderken ki hüzünlü gözleri gitmez aklımdan...” dedi gözyaşlarını silerek. Yine hatırlamıştı o köyde yiten canları. O köyden ayrıldıktan sonra, arkadaşları ile geri dönme kararı almışlar, geri döndüklerinde ise sessiz bir köy karşılamış onları. Oradakilerin anlattıklarına göre köye baskın olmuş. Ne kadar can, mal, mülk varsa yerle bir etmişler. Büyük teyzemin ise, hepsi yitip gitmekte olan anıları olmuş. Bir yandan unutmaktan memnun, bir yandan ise geriye kalan anılarının zihninden de kaybolmasına üzgün. 

Sohbetin sonuna hep“Ah, ah! Olmasaydı o anılar, şimdiki ben olur muydum? Hepsi de beni, ben yapmak için vardı.” diye bitirdiğini, bu sözleriyle anlardık...



Yumi

 

Çok sevdiğim bir masala naçizane devam hikayesidir :) 


Uçsuz bucaksız bir mısır tarlasının içinde koşturuyordum. Boyumu aşan yeşillikler önümü görmeme engel oluyor, mısır koçanlarının saçakları sanki elbisemin uçlarından tutup beni bir yöne doğru götürüyordu. Tamam dedim, size emanetim, istediğiniz yere götürün beni. Bir süre sonra mısır tarlasının sonuna gelmiştim nihayet. Az ileride birini fark ettim. Büyük bir incir ağacına yaslanarak uyuyordu. Yanında büyük bir heybe ve kıvrılmış orta boy bir halı duruyordu. Acaba dedim, acaba bir ihtimal onlardan olabilir mi? Usulca omzuna dokundum “Affedersiniz?” Bir anda şaşkınlıkla ayağa fırladı. “Of dalmış mıyım ben!” Gözleri ufukta alçalmaya başlayan güneşe takıldı. “Geç kaldım geç kaldım, Süt Beyaz Köşkünün hanımına ne derim ben...” Benim varlığımı tamamen unutmuş, heybesinin etrafındaki ufak tefek eşyalarını topluyordu. Ben ise duyduklarımdan sonra bırak onu unutmayı peşinden ayrılmayı bile düşünmüyordum. Arkasını döndüğünde beni ilk kez görmüş gibi afalladı. “Pardon, çok acelem var. Bir şey mi soracaktınız?” dedi kibarca. Gitmemek için hiç bir sebebim yoktu. Ana yoldan biraz içeriye doğru park ettiğim karavanım ben gelene kadar sapasağlam dururdu. Hem bu fırsat insanın başına kaç kez gelirdi ki? İçimde dolup taşan heyecanla konuşabildim nihayet. “Yolcu alır mıydınız acaba? Bir uçan halı sürücüsüsünüz değil mi?” “Şeey evet ama programım çok yoğun ve geç bile kaldım. Korkarım ki sizi istediğiniz noktaya götüremem.”

“Ah hiç sorun değil, Süt Beyaz Köşküne uğramayı hep isterdim zaten. Sonrasında da Uçan halı bulabileceğim bir hana bıraksanız yeter. Ödeme olarak bir çanta mısırım var bu olur mu? Arkadaki tarla bir arkadaşımın, istediğin kadar toplayabilirsin demişti. İsterseniz miktarı arttırabilirim.” Beni halısına almak için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdım. Neyse ki çok uğraşmama gerek kalmadı. “Tamam, ödemeye gerek yok. Tüm yolu tek gitmek biraz sıkıcı oluyordu zaten" dedi gülümseyerek. Rahatlamıştım. Sessiz sakin kenarda bekleyip halıyı açmasını izledim, açılır açılmaz yerden yükselmesi gerçekten büyüleyiciydi. “İsminiz nedir?” dedi halıya tek seferde atlayan gizemli uçan halı sürücüsü. “Dilek” dedim binmeye çalışırken. “Ya siz?” Bir yandan bana yardım etmeye çalışıyor bir yandan da bir türlü halıya tırmanamayan halime gülüyordu. “Halit, memnun oldum" “Ben dee, ohh nihayet çıkabildim. Bu olay bu kadar zor muydu ya?” İş çıkmakla bitmiyordu, yerde kalan sırt çantamı ve mısır dolu kumaş çantamı almaya çalışıyordum şimdi de. “Bindikçe alışırsın” dedi Halit ve pozisyonunu aldı. İşte yola çıkıyorduk. Bin bir uğraşla bindiğim halıdan düşmemek için sımsıkı tutunmuştum. “Aklıma geldi de” dedim. “Çoğu uçan halı sürücüsü Süt Beyaz Köşküne uğramazmış, siz neden uğruyorsunuz?”

Yavaş yavaş yükselmiş ve kuşlarla yan yana yol almaya başlamıştık. Altımızda akıp giden ova ren renk parçalardan oluşan bir yorgan gibi göz kamaştırıyordu. Gözlerini yoldan ayırmadan cevapladı sorumu. “Ustam Palabıyığın bana kazandırdığı bir alışkanlık. Bir kere gidince her seferinde gitmek istiyorsun zaten” dedi neşeli bir sesle. “Palabıyık usta mı olmuuş” diye bağırdım şaşkınlıkla. “Onu tanıyor musun?” diye sordu. O da en az benim kadar şaşırmıştı. “İsmen” dedim sırıtarak. “Hiç tanışmadık ama adını duymuştum”. Palabıyık usta olduysa diye mırıldandım kendi kendime. “Şey affedersin, bir soru daha. Kaf dağı padişahının düğününün üzerinden kaç yıl geçti?” “20 yıl” dedi Halit. Vay canına... 20 koca yıl. Kim bilir herkes nerede ne yapıyordur şimdi. Tebessüm gencecik bir kız olmuştur. Diğerlerinin de çocukları olmuştur belki... Hepsini ziyaret etmek istiyorum. Süt Beyaz Köşkündeki çocukların saçlarını fırçalayıp incilerle süslemek istiyorum. Devle yemekler yapmak, Palabıyıkla uzun bir kış gecesinde karşılıklı çay içmek, peri kızıyla gümüş ipliğine tutunup uçmak, Güvercinlik'te kuşların sabah şakımasını dinlemek istiyorum. Gidebildiğim her yere gitmek istiyorum. İçimdeki bu coşku ve heyecanla ellerimle halıyı daha sıkı kavradım ve gözlerimi ufka çevirdim. Uzaktan bir dağın silueti giderek büyüyordu.


Resmin kaynakçası: https://inaamshaheen.tumblr.com/post/113181091286

24. Bölüm 5 Kelime

Kelimeler: kadın , aldatma, sevinç, mutluluk, korku


Tuğkan

Küçükken annem bana masal anltırdı. yürüyen bir karıncadan başlayıp, sonu şatolarda biten güzel hikayelerden. Ama her gece beni uyudum diye yatağıma bırakıp giderken , o kavga seslerini duyardım. Babam küfürbaz biriydi ve biliyordum anneme vurmayı da seviyordu. Boşandıklarında annem beni babama bırakmıştı. Akşam üzeri annem, babamın evine gelirken, babam acele bir şekilde o gece eve getirdiği kadını dışarı çıkarmıştı. Sırf annemin böyle kadınlarla takıldığını bilmesini istemediği için. bu yaşantılardan dolayı zor bir çocukluk geçirmiştim. insanlardan dışlanan, kimsesiz olarak yaşayan biri haline gelmiştim. kimseye güvenip kalbime alamıyordum. Korkuyordum çünkü. Ya beni bırakıp giderse, ya beni döverse..

beynimin içinde kendime düzenli bir ev inşaat ettiğimi düşünüyordum. kimseyi ne içeri alıyordum, ne de kapımı açıyordum. Peki 'mutlu muydum? Daha mutlu olabilir miydim?' bunu bende bilmiyordum işte. Kafamın içindeki sesler bitmiyordu. Hayır mutlu değildim. Ben sadece acılarımla yaşıyordum. Mutluluk beni terk etmişti. Sevinç: 'sen beni aldattın' diyerek gitmişti. Ben bu hayatı istemiyordum. Kafmın içinde kurduğum evden çıkıp gitmek istiyordum. Ama kapıyı açarsam korkularımla yüzleşmem gerekmez miydi? Ya da bu konuşan ben değilde, korku muydu?


İclal 

Kırgınlık, sevinç, hüzün, mutluluk ve en önemlisi korkuyu aynı anda hissediyordum. Yaptığım resimden kafamı kaldırınca karşımda kadının taktığı maskeyi çıkarmaya çalışırken zorlanma ve kan damlaları. Yavaşça fırçayı kenara bırakıp soluklarımı düzene koymaya çalıştım. Neydi bu his? Neden her resim çizerken bu şekilde oluyordum? Fırçayı her elime aldığımda aynı resmi bilinçsizce çizdiğimi fark edeli 1 hafta olmuştu. Her seferinde aynı duygular ve aynı hissizlik hissi. Dışarı çıkıp temiz hava alma kararı aldım. Ben tek başına yaşayan yalnız bir kadındım. Fakat bazen kendimi kalabalık bir ortamda nefes alamayan birisi gibi hissediyordum. Halbuki kalabalık ortama girebilecek kadar sosyal bir insan değildim. Son zamanlarda bilinçsiz olarak yaptığım hareketler çoğalmıştı. Aniden gele bağırma isteği, yattığım yerden kalkıp sokakta koşmam ve resim çizerken bilinçsiz bir şekilde aynı sembolleri tekrarlamam. 

Yavaşça sokakta yürürken adım sesleri duymaya başladım ama arkamda kimse yoktu. Adım sesleri hızlanıyor ama kimse yok. Korku vücudumu ele geçirmeye başladığı sırada bir fısıltı duymaya başladım 

‘’ İşe yarayacak mı?’’ 

‘’ Getirebilecek miyiz bu evrene?’’

‘’ Bu seferde başarısız olursak bu döngüden kurtulamayız farkında mısın?’’

‘’Bu kızdan kurtulmanın vakti gelmedi mi?’’

Resimden kafamı kaldırıp soluk soluğa karşıma baktım. Neydi bu sefer resmin anlamı? Birbirinin yüzüne bakıp gülümseyen iki aşık ama  dolu minik semboller. Fırçayı kenara koyup daha önceden çizdiğim kadın resmine baktım neydi bu dejavu hissi?


Şenay

Korku, herkesin kalbinde olan bir duyguydu. Adam kaybetmekten, kadınsa aldatılmaktan korkardı. Adam hesap sormalardan, kadınsa kaçamak cevaplardan yorulurdu. İçlerini korku kapladıkça, diğer duyguların önemi kalmazdı. Yaşanılan sevinçler, mutluluklar, sayısız güzel günler tek tek unutulur. İki tarafta hayatı zehir ederdi birbirlerine. Geriye acı dolu sözler ve yıkılan hayaller kalırdı. Oysa ki iki taraf da güvense birbirine, atsalar korkularını, belki de mutluluklarına kimse engel olamayacaktı...


🔜        


23. Bölüm 5 Kelime

                             

Dizi seti, yapboz, sokak lambası, şef, deniz atı

Şenay

Saat 4-5 suları, sokak lambaları hayla sönmemiş. Ali, önce balık pazarına uğrayıp, bugünün menüsünü yapacak ve sonra da saat 8 civarı restoranı açacak. Ali'ye göre yemek yapmak, yapboz parçalarını birleştirmek gibi. En ufak hatayı bile kabul etmiyor. Artık bu rutine alışmış, her zamanki gibi sırayla balık tezgahlarına bakmaya başlamıştı Ali. 

“Şefim, bugün orkinos ve kalkan balıklarım var. Taze taze, daha az önce geldi.” dedi balıkçı. Ali’nin aklında çoktan alacağı balık belliydi ama bulabilir miydi, emin değildi. Tebessüm ederek ilerlemeye devam ediyor. 

“Şefim, çocuklar aradı. Birazdan kılıç balığı getireceklermiş. 20 dakika sonra burada olurlar.” dedi, balık tezgahlarındaki en genç balıkçı...

Ali eğer aradığını bulamazsa, bu genç delikanlının balığını alabilir. Menüsünü değiştirmek zorunda kalabilir. Aslında bu kaçırmaması gereken bir fırsat. Her zaman bulamayacağı bu lezzetli balıkla, bugün daha fazla müşteri çekebilir... Yine gülümseyerek geçen Ali, sonunda aradığını her zamanki gibi balıkçı Devran'dan buluyor. 

Ali'nin bugünkü menüsü kırlangıç çorbası... Balıkçı Devran, artık Ali'nin hangi balıkları aradığını çözmüş. Konuşamayan bu gencin, istediği tüm balıkları yıllardır getirir olmuş. 

Ali aldığı kırlangıçlara rağmen, aklı kılıç balığında kalmış gibi görünüyor. Genç balıkçının yanına dönen Ali, cebindeki defterini çıkartıp kılıç balığının ne zaman geleceğini soruyor. Eğer zamanında gelmezler ise Ali balığı almadan gitmek zorunda. Saatine bakan Ali, geç kalmamak için yola bir an önce koyulmalı.

Ali gitmek için hazırlanırken kılıç balığı sonunda geliyor. Balığı kontrol eden Ali, kasanın içinden deniz atı buluyor. Gülümseyerek kameralarımıza gösteren Ali, genç adamın eline veriyor. Balıkları arabaya yerleştiren Ali, bir an önce restorana gidip yemekleri hazırlamaya başlaması gerek...


Kinder Çikolata 

Sadece yürümeye devam etmek istiyorum, bu sefer hedefim sahil.

Yağmur yağmaya devam ediyor, film setindekilerin morali iyice bozulmuştur şimdi, önce yağmur şimdi de ben ortalıkta yokum.

Neyse, zaten belli ki yağmur yağmaya devam edecek yani kimsenin işini baltalamıyorum, değil mi ? Umarım şef kızmaz.

Neyse ne sadece yürümeye devam edeceğim,  yağmur yerde ufak tefek göletçikler oluşturmuş, ayakkabılarım elimde tuttuğum şemsiyeye rağmen sırılsıklam.

Zaten şemsiyeyi tutmaktan da yoruldum, şemsiyeyi otobüs durağının tekine koyup ara sokaklara dalıyorum, ara sokaklar uyuşturucu ve alkol almış evsizlerle dolu, onlara acıyorum,  hayal gücünden yoksunlar.

Ah, kıyıya varmışım. Bakalım bakalım nerde benim sokak lambam ? Bu sefer beni tropikal bir yerlere götürmesini istiyorum, bu kadar yağmur yeter yani.

Aha işte önümdeki büyük kayalığın orda ortaya çıkmış bile, koşa koşa ilerliyorum, her zamanki sarı, nazik ışığı beni selamlarken gözlerimi kapatıyorum.

Gözlerimi açmamla güneşin beni gafil avlaması bir oluyor, hava sımsıcak.

Şöyle bir etrafa göz atalım, gene bir sahildeyim, etrafta hiçbir insan belirtisi yok ve deniz çok güzel gözüküyor.

Sanırım isteğim kabul oldu, yavaş ve tadını çıkara çıkara sahilde yürümeye başlıyorum, denizin ayağıma vurması ve dalgaların sesi beni benden alıyor.

 Yürümeye devam ederken, denizin ortasında ki kayalar gözüme çarpıyor, bir dahakine nereye gitmek istediğimi sanırım buldum, şöyle güzel bir mercan resifine gitmek harika olurdu, bir sürü renkli renkli mercan, adını bile bilmediğim bir sürü balık ve deniz atları. Eminim çok zevkli olur, gerçi şu ana kadar sokak lambam beni hiç üste üste benzer yerlere yollamadı ama... Neyse canım bir dahakine yollar belki, şimdilik bu denizin tadını çıkarmalı geri dönme-

Off derdinin adı ney ya senin ?!  Neden başrolümü yağmurda gitmiş denizin yanında uyuya kalmış bir şekilde buluyorum ben ? Hem bir insan yağmurda nasıl uyuya kalabilir ? Hadi daha önceden de kaçıp uyuya kalıyordun da yağmur yağıyor be adam!

Doktor en az 3 gün burda kalman gerektiğini söyledi, ne yapacağız şimdi biz ?

" Önümüzdeki 5 gün de yağmurlu gösteriyor zaten, gene çekemeyecektik sahneyi. " diye kıvırıyorum, daha da sinirlenmesin diye öksürüğümü tutmaya çalışırken.

"Eee yapboz filân getirdin inşallah, 3 gün bu odada geçmez yoksa ." 

 "Yüzsüz herif, daha da yapboz diyor, yok yapboz filan sıkıl dur belki bir dahakine akıllanırsın. "


İçten İçten gülüyorum, pek sanmıyorum akıllanacağımı.


Delirium

Paris'te ılık bir gece yarısı

Öylece dolaşırken, bilerek kaybolmuş

O meyhaneyi gördüm, bir köşe başında

Adeta görülmemek için sinmiş.

Bir sokak lambası gibi aydınlatıyordu fenerler,

Dört bir yana asılmış.

Oturdum ahşap taburelerinden birine

Bir denizatı oyması ilişti gözüme

Kim bilir hangi sanatçı tarafından yapılmış.

Bir komi geldi o sırada,

Sordu o güzel Fransız aksanıyla;

"Ne arzu edersiniz efendim,

Söyleyin getirelim size."

O an bir şarkı gibi gelmişti bana,

Derin ve güzel, geceni sessizliğinde.

Sparişimi alıp gidince mutfağa,

Bende yalnız kaldım sokağın ortasında

Kapattım gözlerimi dinlemeye daldım

Sessizliğin örtüsünde ahenkle yatan

Gecenin coşkusunda parıldayan sesleri.

Karşı sokaktan biz cızırtı geldi kulağıma

Bomboş dükkanın camlarının içinden.

O sırada gördüm, bir ocak başında adam

Bir şef önlüğüyle, saçına ak düşmüş

Yüzünde yılların deneyimiyle

Bakışlarını odaklamıştı elindeki tavaya

Sonra bir anda yükseldi alevler

Tıpkı geceye meydan okurmuşçasına

Dans ediyordu ahenkle, demir sac tavada.

O sırada yükselen adım sesleri,

Odağımı alevin illüzyonunda çekiverdi.

Gelen komi masanin üzerine koydu

Eksiksiz bir şekilde sparişimi.

Başımla teşekkürlerimi ilettikten sonra

Yudumladım biramı derin bir huzurla.

Bitirdikten sonra kalkıp gittim,

Gecenin derinliklerine dalmaya.

Oradaki son gecemdi o, 

Yıllar sonra tekrar gelene kadar.

Gitmeden son bir kez uğramıştım ertesi gün

Gecenin sessizliği bitmiş,

Adeta bir cümbüş gibi yankılanıyordu sokak. 

Bir dizi seti kurulmuştu köşe başına

Müşterilerle dolmuştu restoran

Meyhaneden yükseliyordu dumanlar.

O anda bulmuştum içimdeki huzuru

Büyülü bir yapboz gibi tamamlıyordu kendini

Gecenin sessizliği, gündüzün coşkusu

Hepsi bir arada, ahenk içinde

Paris'i büyülü yapan da bu değil miydi?

22. Bölüm 5 Kelime

Delta, Zeytin Ağacı, Parıltı, Asmalı Köprü, Samyeli 


Yumi

Çöller çok büyülü yerlerdir. Gündüzün kavurucu sıcağı sanki hiç yaşanmamış gibi gece olduğunda dondurucu bir soğuk sarar her yeri. Haftalardır yol alan kafile son kavurucu günlerini de geride bırakmış ve çölün sınırında soğuk kumlarda son kampını kurmuştu. Normalde Nil üzerinden yapılması planlanan yolculuk elde olmayan sebeplerden gecikince Nil'in taşkın zamanı gelmiş ve teknelerle olan yolculukları planladıklarından erken bitmek zorunda kalmıştı. İskenderiye’ye kadar kalan yolu develeri kullanarak aşmaları gerekmişti. Bir haftalık bir deve yolculuğunun sonunda da nihayet uçsuz bucaksız çöl arkalarında, devasa Nil deltası ise tam önlerindeydi. “İskenderiye'ye bir günlük yolumuz kaldı, ondan sonra da ver elini Akdeniz” dedi neşeli bir ses. Nubia ufka diktiği gözlerini sol tarafına çevirince elinde bir fenerle kendisine gülümseyen Osahar'ı gördü. “Yine kamptan uzaklaşmışsın” diyerek yanına oturdu Osahar. “Kaç defa söyledim sana hiç değilse yanına bir fener al diye. Gökbilimci olan benim sen değil. Şu çölde kaybolsan imkanı yok geri kampın yolunu bulamazsın saray kızı" Şalına daha sıkı sarılıp başını eğdi Nubia. Gündüz ortalığı kasıp kavuran samyelinin aksine gecenin rüzgarı bile soğuk oluyordu. Osahar'ın cevap bekleyen yüzüne baktı tebessümle, bu endişeli halleri hoşuna gidiyordu. “Her seferinde beni buluyorsun sonuçta, neden endişeleneyim ki” diye kıkırdadı. Sonra yeniden kafasını kaldırıp ufka doğru gözlerini dikti. “Buradan denizi göremeyeceğini biliyorsun değil mi? Hem de bu karanlıkta” diye sordu Osahar. “Tabi ki biliyorum, benim görmeye çalıştığım şey başka. Bak işte orada görüyor musun? Parlıyor... Bu İskenderiye'deki o büyük fenerin ışığı değil mi o olmalı.” “Vay canına bu kadar uzaktan görülebiliyor muymuş o” diye mırıldandı Osahar. “Denizi çok merak ediyorum” diye devam etti Nubia.

“Denizin ötesindeki diyarları merak ediyorum. Sarayda gördüğüm zeytinin yetiştiği ağaçları merak ediyorum. O toprakları, oraların mimarisini, sokaklarını, sanatçılarını, her şeyini merak ediyorum.” “Bunun için gitmiyor muyuz zaten” dedi Osahar. “Devletler arasındaki bu barış döneminin hakkını vermemiz lazım. Öğretmeye ve daha da önemlisi öğrenmeye gidiyoruz...” Osahar’ın da dediği gibi bu bir kültür kafilesiydi. Gökbilimciler, hattatlar, tarihçiler, doktorlar, mühendisler, mimarlar sanatçılar ve hatta aşçılardan oluşan büyük bir kafile. Kafileye eşlik eden rehberler, tercümanlar, diplomatlar ve askerleri de saydığımızda neredeyse 300 kişiyi buluyorlardı. Yunan devletlerinde 6 ay kalacaklar, hem kendi kültür ve bilgilerini o topraklara öğretecekler hem de o topraklardan elde edebildikleri kadar bilgi öğrenip döneceklerdi. Bu gezi devletler arasında kararlaştırıldığı için orada geçirecekleri 6 ay boyunca bir sorun çıkmaması ve karşı devlet tarafından her konuda kendilerine yardımcı olunması bekleniyordu. Osahar kafileye Gökbilimciler grubu ile katılmıştı. 23 yaşında, esmer, iri yapılı bir gençti. Çakmak çakmak bakan ela gözleri ve heybetli cüssesi ile onu gökbilimciden ziyade asker sanıyordu kafiledeki çoğu kişi. Oysa ki genç yaşına rağmen Osahar alanında çok başarılıydı. Çocukluğundan beri gökyüzü ile arkadaş olmuş, onun her bir noktasını beynine kazımıştı adeta. Bu yatkınlığı rahipler tarafından fark edilip gökbilimcilere emanet edildiğinde çöllerde savrulan hayatı da kurtulmuştu. Bu sebeple daha bir sevmişti gökyüzünü.

Nubia'nın hikayesi ise bambaşkaydı. 20 yaşında, ay kadar beyaz bir teni, beline kadar gelen açık kahverengi saçları ve kömür karası gözleriyle ilk bakışta dikkat çekici bir güzelliğe sahipti. Osahar ona saray kızı diye seslenirdi ama artık var olmayan bir sarayın kızıydı Nubia. Mısır krallığı tarafından fethedilen ülkelerden birinin sarayından getirilmişti Nubia. Mısır sarayına köle olarak getirildiğinde daha 4 yaşındaydı. Geçmişine dair hiç bir şey hatırlamıyordu. Annesini babasını veya kardeşlerini. Düşmüş bir ülkenin prensesi olduğunu o dönem saraya getirilen köle çocuklarla ilgilenen hizmetçilerden duymuştu. Bir süre sonra tüm saray tarafından unutulan bir bilgi hâline gelmişti zaten. Artık sadece bir köleydi. Saraya küçük yaşta getirilen köleler 10 yaşına bastıklarında vasıflı olup olmadıklarına göre ikiye ayrılırlardı. Herhangi bir alana yetenekleri varsa o konuda eğitim alırlar, eğitimleri bitince azat edilirler ve saray bünyesinde hür bir birey olarak çalışmaya devam ederlerdi. Bir yetenekleri yoksa da tüm hayatlarını sarayın ayak işlerini yaparak geçirecek köleler haline gelirlerdi. Nubia'nın şansına hattatlık konusunda yetenekli çıkmıştı.

Çalışmış çabalamış ve 18 yaşına geldiğinde artık sarayda parmakla gösterilen bir hattat haline gelmişti. Bu yolculukta Hattatlar grubunun en genç üyesi olmasına da bu başarısı sebep olmuştu. Osahar'ın kendisini saray kızı olarak çağırması da sarayda yetişmesinden sebepti. Yoksa düşmüş bir krallığın kızı olduğunu bilmesine imkan yoktu tabi ki. Kendisi bile çoğu zaman unutuyordu bu gerçeği. O artık sadece mısırlı hattat Nubia idi. Osahar ile tanışmaları bu yolculuğun öncesine dayanıyordu. Her 6 ayda bir saray hattatları krallığın idaresi altındaki gözlemevlerine bir grup hattat gönderir ve son 6 ayda elde edilen tüm bilgileri arşivlemek üzere temize çekerlerdi. Bu gidişlerin son seferinde Nubia da gönderilmiş ve o sırada tanışmıştı Osahar ile. O zamandan beri de aklının bir köşesinde daimi bir yer edinmişti, hiç kaybolmayan bir yer. Bu yolculuk haberi tek başına da kendisini yeterince heyecanlandırsa da kafile yola çıktıktan sonra onunla karşılaşmak... sanki dünyalar onun olmuş gibi hissettirmişti. Birbiri için aynı duygularla atan iki kalp çölün soğuk kumları üzerinde birbirini düşünürken oluşan bu sessizliği bozmak için Osahar bir konu açmaya çalıştı. “Atina’ya gittiğimizde görmek istediğim bir yer var, benimle gelir misin diye sorsam çok şey mi istemiş olurum?” Feneri yere doğru indirmiş, utanan yüzünü karanlığa saklamaya çalışıyordu. “Nereye gitmek istiyorsun?” diye sordu Nubia meraklı ama bir o kadar da sakin bir ses tonuyla. “Şehrin içinden geçen Kifisos isimli bir nehir varmış” dedi Osahar.

“Nil kadar büyük müymüş?” diye sordu merakla Nubia. Merakını dizginlemeyi başaramamıştı bu sefer. “Hayır daha küçük, nehrin üzerinde bir çok köprü varmış ama en güzeli asmalı köprüymüş. Tacirlerden duymuştum bu hikayeyi. Eğer...” devamını getiremiyor gibiydi Osahar. “Eğer?” diye üsteledi Nubia. “Eğer, bir kadın ve bir erkek o köprüye el ele çıkarlarsa hayatlarının sonuna kadar beraber olurlarmış. Hikaye böyleydi” deyip başını eğmişti Osahar. Nubia şaşkın bakışlarla köprüye beraber gitme isteğini yeni yeni anlamlandırırken bir cesaretle tekrar kafasını kaldıran Osahar Nubia'nın ellerinden tutup konuşmaya devam etti. Bu sefer doğrudan gözlerinin içine bakıyordu. “Bu yolculuk dönüşü terfi alacağım, her ne kadar halktan biri de olsam bu aldığım terfi ile nihayet bir rahiple aynı seviyede olacağım. Rahiplerin statüsü sarayda yetişmiş bir kızla evlenmeyi talep edebilecek düzeyde. O zaman geldiğinde, benimle evlenmek ister misin? Çünkü ben senden ayrılmaya dayanamayacağım gibi...” Nubia'nın yanakları al al olmuş, aldığı bu ani itiraf ve evlenme teklifinin heyecanı yüzüne vurmuştu adeta. Utancından ne yapacağını bilemedi.

Karşısında çaresizce ağzından çıkacak kelimelere bakan Osahar’a uzun uzun baktı. Bu anı aklına kazımak istercesine. Sonrasında yüzüne kocaman bir gülümseme kondurdu, gülerken kısılan gözleri Osahar’ınkilerle buluştu. “Evet, seninle evlenmek isterim.” Birden esen soğuk rüzgar Nubia’nın saçlarını yıldızlara doğru havalandırırken bu sıcacık cümleyi de çölün soğuk semasına taşıyordu. Mutluluktan gözleri başka hiç bir şey görmeyen bu iki genç belki de tüm bu duyguları yaşamasalardı kafiledeki tuhaflıkları fark edebileceklerdi. Bir fenerin altında en mutlu anlarını yaşayan bu çiftin aksine kampın üzerine görünmez bir huzursuzluk bulutu çökmüştü adeta. Çadırlar arasında devriye gezen askerler, fısıldaşan sesler, uyku tutmayan bir komutan, derin düşüncelere dalmış bir diplomat, kampın güney ucunda parıldayan bir çift göz ve sessizce gecenin karanlığına doğru havalanan bir şahin. Bacağına bağlanan papirüs parçasında kısa ve öz bir not. “Denize açılmamıza son 1 gün. Emirlerinizi bekliyoruz"


Hanife

    Ben Bir coğrafya öğretmeniyim. Yaz tatilinde küçük kızıma, delta ovalarını göstermeye söz vermiştim ve şimdi söz verdiğim gibi Çukurova deltasındayız ’’ Kızım görüyor musun? İşte biz buna delta diyoruz yani bir ırmak çatallanarak denize dökülüyor.’’ İşaret parmağını kuzey yönünden güney yönüne doğru uzatarak ‘’ Bak ırmak bu yönden, bu yöne doğru akarak denize akar.’’ Sıcaktan mayışmış olan kızım bana bakarak ‘’ Anladım anneciğim ama hava çok sıcak. Buraya geleli daha iki gün olmadı ama neden burası bu kadar sıcak.’’  Bir hafta önce, kızıma Çukurova ya gideceğimizi söylediğimde yüzünde bir parıltı oluşmuş ve çok sevinmişti. Şimdi ise yüzündeki parıltı gitmiş ve yerine sıcaktan bunalmış bir yüz gelmişti. Coğrafi konumun çocuklar üzerindeki etkisinin bu kadar fazla olacağını düşünemezdim ama bir yandan kızımda haklı  yazın en sıcak döneminde, hiç düşünmeden  hareket etmiştim. ‘’  Bak kızım ülkemizde aynı anda dört mevsim yaşanıyor bunu sana daha önce de anlatmıştım. Bugün bu dediklerimi daha iyi anlamış oldun. Bizim yaşadığımız yerde kışın çok etkili olan Poyraz rüzgarları vardır.

O yüzden bizim yaşadığımız yer çok soğuktur. Burada ise yazın çok etkili olan Samyeli ve Kıble rüzgarları vardır. Bu rüzgarlar ekvator yani güneyden kuzeye doğru geldiği için çok sıcaktırlar.  Senin bu kadar sıcak olmanı sağlayan ise bu rüzgarlardır. Şimdi hatırladın mı?’’ ‘’ Evet anneciğim, hatırladım.’’ Kızıma bir sürü fotoğraf ve video çektikten sonra kızıma, delta ovasının karşısında gördüğüm zeytin ağaçlarının yanına gitmek isteyip istemediğini sordum. ‘’ Evet anneciğim hemen gidelim ağaçların altında dinlenebiliriz. Ama oraya nasıl geçeceğiz.’’ Kızım, biraz etrafına baktıktan sonra çok uzakta bir asmalı köprü gördü ve gözlerini kocaman açarak bana baktı. ‘’  Anneciğim oradaki köprüden mi geçeceğiz.’’ ‘’Evet kızım. Biraz yürümek zorundayız ama dayanmalısın akşama hava soğuyunca daha rahat olacaksın.’’  Yaptığım hatanın farkındaydım. Soğuk iklime alışan kızımı bir anda bu kadar sıcak bir yere getirmemeliydim. Elinden tutup yavaş yavaş giderken ona bir söz verdim. ‘’ Özür dilerim kızım buraya, havanın soğuk olduğu bir gün tekrar geleceğiz ve bir daha bu kadar düşüncesiz olmayacağım.’’

21. Bölüm 5 Kelime

                            

Alt, saç, kur, dart, er


Kinder Çikolata

Evet efendim yine ben, yine farklı bir şeyler deniyorum :D aslında daha çok sinemada kullanılan kısa aralıklarla 2 sahnenin yer değiştirmesi, şeklindeki anlatımı kullanmayı deneyeceğim. O yüzden gene -ve = işaretlerini kullanıyorum, sahne'nin değiştiğini anlayabilmeniz için.


- Asker bizim görevimiz nedir?! Biz askerler neden yaşar ve neden ölüme koşarız?!


= Ah, bu baya kötü sadece 3 puan 


- Çünkü İmparatorluk bize ölmemezi söyler! Bizim ölümümüz İmparatorluğun yaşamıdır! İmparatorluğun yüceliğini herkesin görmesi içindir!


= Bu sefer daha düzgün at, senin yüzünden bunlara kaybetmek istemiyorum. 


- Bugün İmparatorluğun yücelmesi için ölmesi gereken  askerler biziz!


= Hey, gene 3'lük neden bu kadar gerginsin sen ? Plan işe yarayacaktır, bölüklerinin bu kadar hızlı gelmesine imkan yok.


- Bugün bu bölüğün görevi bütün cephenin kaderini belirleyecektir !


= Yok, köprü planının işe yarayacağının bende farkındayım, sadece bir an bu doğrumu diye düşünmeden edemedim.


- Bugün bu bölük Ren nehri kıyılarındaki 3.köprüye bomba kurup köprüyü imha etmekle görevlendirilmiştir!


= İşe yarayan her plan doğrudur, sende biliyorsun ?


- Ve bombanın düşman öncü  birlikleri tarafından imha edilmesini önlemek için bomba patlayana kadar mevkimizi korumalı, bombayla birlikte ölümümüze kucak açmalıyız!


= Plan değil, içinde bulunduğumuz durum. Bir bölük eri ölüme yollarken bizim burda oturup dart oynamamız ve planın işe yarayacağını söyleyip durmamız. 


- Askerler! İmparatorluk için ölmeye gidiyoruz!


= O erlerden hiçbiri bu planı düşünemezdi, zaten o yüzden onlar değil biz düşünüyoruz. Onlar bu ülke için yapabilecekleri en iyi şeyi yapmaya gidiyorlar, bunu sakın unutma.


- "İmparatorluk için!" "İmparatorluk için!" "İmparatorluk için!" "İmparatorluk için!"


Şenay

Kurduğu saatin sesini duymadığı için panikle, alt kata indi. Saçlarını düzeltmeye çalışırken, diğer yandan eşyalarını çantasına atıyordu. Dün akşam hazırladığı piknik çantasını da alarak, dışarı çıktı. Erler dağılmadan, askeriyenin önüne yetişmeliydi. Bugün izin günüydü ve nişanlısının sürpriz yapacaktı. Askeriyenin önüne geldiğinde erler çoktan çıkmaya başlamış, nişanlısı ise tam kapıdan çıkıyordu.

“Semih!” diye seslendi, genç kız. Semih, şaşkınlıkla koşarak. “Mine! Sen ne yapıyorsun burada?” diye sordu. Mine elindeki sepeti göstererek. “Bugün senin izin günün olduğunu bildiğim için, dün akşam önce annene uğradım. Birlikte sana yemek yaptık. Bugün de seninle birlikte dere kenarına gideceğiz.” dedi. Semih bu sürpriz karşısında şaşırsa da çok mutlu olmuştu. “Bu arada arkadaşların da gelebilir.” Diye ekledi Mine yanındaki erlere bakarak. “Biz size rahatsızlık vermeyelim, baş başa piknik yaparsınız.” Dedi, aralarından en uzun ve mavi gözlü adam. “Sizde özlemişsinizdir ev yemeklerini, itiraz istemem. Bizimle gelin." Dedi gülümseyerek Semih. Orta boylu ve ela gözlü adam, Mine'nin elindeki sepeti alıp “Sepeti ben taşıyacağım o zaman bacım.” Dedi. Hep birlikte sohbet ederek dere kenarında geldiklerinde Semih bir sürpriz ile daha karşılaştı. Annesi, babası, kardeşi ve nişanlısının ailesi, hep birlikte onları bekliyordu. “İyi ki doğdun...” diyerek herkes tek tek sarılıyordu. Herkesin aklında, o günden geriye kalan sadece Semih'in gülümseyen yüzüydü.

20. Bölüm 5 Kelime

Bıçak, vicdan, hayal gücü, suç, konuşmak


Canan

“…Başından şakaklarına ve oradan boynuna akan kan gömleğinin yakalarını kırmızıya boyamıştı. Olabildiğince hızlı koşuyordu peşindeki eli bıçaklı adama yakalanmamak için…” 

Odaya giren ikizi ile bakışlarını monitörden çekip parmaklarını ve boynunu kütletti.

“Nuran kaç defa diyorum şu kapıyı çalıp içeriye gir, şafak operasyonu yapar gibi dalıyorsunuz odaya!”

İkizinin sitemlerini duymazsan gelen Nuran “Ne yapıyorsun, ben çok sıkıldım.” Dedi odadaki küçük koltuğa yerleşirken.  

- Hikâye yazmaya çalışıyorum.

- Haline bakılırsa pek iç açıcı değil sanırım.

- Evet, en can alıcı noktasındayım ama bendeki hayal gücüyle betimlemeler çok yetersiz kalıyormuş gibi hissediyorum.

- Sen halledersin Canan, olmuyorsa da zorlama yani yeterince yazar var, sen de başka bir hobi edin.

Canan ikizine ters ters bakıp yanındaki yastığı yüzüne doğru fırlattı. Nuran yastığı havada yakalayıp kolunun altına koydu.

- Ne hakkında yazıyorsun yine polisiye türünde mi?

- Öyle de denebilir. Bir adam, büyük bir suç işleyip en yakın arkadaşına ihanet ediyor. Sonra vicdan yapıp düzeltmeye çalışıyor ama arkadaşı intikam alma hırsıyla adama zarar veriyor.

- Çok saçmaymış, okunmaz bu benden söylemesi.

- Defol git ya zaten ilham gelmiyor bir de moral bozan yorumların ile iyice sinirimi bozuyorsun!

Canan’ın sinirli çıkan sesine karşı kahkaha patlatan Nuran gülmesini durdurunca devam etti yorumlarına.

- Bak benim konuşmamı istemiyorsun ama mantıklı bir açıklamam var.

- Duymak istemiyorum, rahat bırak beni!

İkizini sinirlendirme görevini tamamladığı için daha fazla üstüne gitmeden, çıktı Nuran odadan…


Kinder Çikolata 

Bu hikâye de mümkün oldukça az iç konuşma ile anlatım yapmak istiyorum, tiyatro gibi biraz bu yüzden kafanız karışmasın diye diyalogları söyleyenleri -/= işaretleriyle ayırıyorum.


-Hayır,hayır hayır hayır! Neden sadece parayı doldurmadın salak herif neden ?! Bu bunu ben yapmadım, isteyerek yapmadım sadece parayı alıp gidecektim. Cinayet işlemedim ben sadece kızım için yapıyordum.

- Kadın ! Sustur şu çocuklarını !

=Daha fazla dayanamayıp saklandığım yerden kadına ve çocuklara doğru yürümeye başlıyorum, adam o sırada az önce bıçakladığı kasiyere bakıyor, sakince konuşmaya başlıyorum "hanımefendi ne yaparsanız yapın asla konuşmayın ve çocukları da  konuşturmayın sadece yere bakın."

= Şuna da bakın hele, sonunda bugün de geldi. Birini öldürdün.

- S-sen de kimsin dur orda yaklaşma ! Be ben kimseyi öldürmedim sadece üzerime atladı ve ve  ben... Ben sadece para istiyordum evet evet para bana para lazım.

= Para mı ? Artık sadece yaptıklarına bahane buluyorsun, kızın için para lazımmış hadi ordan, kızını yetimhaneye de gönderebilirdin.

- HAYIR ! O o benim her şeyim onu kaybedemem benden onu çalmaya çalışıyorlar onu büyütmek için uygun olmadığımı söylüyorlar ama onun ihtiyacı olan her şey bende var evet evet ben onu mutlu edebilirim sadece sadece paraya ihtiyacım var hemen hemen parayı doldurmaya devam et !

= Yapamayacağımı biliyorsun, artık iyice delirdin, vicdanın ağır basıyor olsa gerek ne de olsa az önce birini öldürdün.

- Sa-saçmalamayı bırak ve hemen parayı doldur e elimdeki bıçağı görmüyor musun ?! Hadi hemen doldur şu parayı ! 

= Hayal gücüne hayranım ama şuan da kameralarda sadece boşluğa bağıran bir adam ve  ne olduğunu bile anlamayan bir kadın ve çocukları gözüküyor. Ne kadar delirsende ve inkar etsende bu gerçeğin farkında olmalısın.

- Hayır ben ben delirmedim sen önümde duruyorsun işte, b-ben deli değilim ben sadece sadece parayı  almalıyım deli filân değilim ben!

= O zaman denemek ister misin ? Hadi elindeki bıçakla kolumu kes, hadi, bakalım hayal gücünü ne kadar zorlayabiliriz, bakalım var olmadığım gerçeği yüzüne nasıl çarpacak? 

-AGH SADECE SUS !

- Hayır hayır sen gerçeksin önümde duruyorsun, bak bak gördün mü kolun kolun kanıyor b-ben ben deli değilim, ben sadece babasını seven bir kızım.

= Igh evet bu kadarını tahmin etmemiştim o zaman hadi gerçekleri daha çarpıcı bir şekilde belirleyelim, daha önce hiç insan bağırsağı görmediğini ve hayal edemeyeceğine eminim.

- sa-sadece sus lütfen lütfen sus !

= Hadi ama gerçek olmayan birini öldüremezsin hem az önce gerçeğini öldürdün zaten. Sadece delirdiğin gerçeği inkar edemeyeceğin bir şekilde yüzüne vurulduğunda nasıl hissedeceksin merak ediyorum, hahhahahaaha 

Hadi ama lütfen ?

-Ben deli değilim ben deli değilim para istemiyorum hiçbir şey istemiyorum ben deli deliğim.

Ben....

=Evet, evet markete dalıp kasiyeri bıçaklayınca çok korktum ve öylece kalakaldım hareket edemedim zaten  sonra adam çığlık atıp dışarı kaçtı  ah, kolum ne zaman bu hale geldi bende hatırlamıyorum, zaten sadece ufak bir kesik  gerçekten önemli değil, kamera çalışıyor olsaydı veya hanımefendi ve çocuklar şokta olmasalardı söylediklerimi aynen desteklerlerdi, tabiki çok zor bir durum şoka girmeleri gayet normal, evet evet teşekkürler iyi günler efendim.


Delirium

Bunu da sunucuda olmayan bir arkadaşım yazdı.


Geceyarısının ilerleyen saatlerine derin bir nefes almak için balkona çıktım. Ayın parlaklığı elimdeki bıçağa yansıyordu. Uzun süredir depomda beklettiğim viskimden, bir bardak doldurdum. O an aklıma en sevdiğim dizi karakterini olan Richard Castle'nin bir sözü geldi.

"Hayal güçlerini, insanları nasıl öldüreceğini bulmak için kullanan iki tip insan vardır. Psikopatlar ve suç romanı yazarları."

Bir anlığına bu sözdeki ironiyi düşünerek viskimi yudumladım. Sonra ayın parıltısına son bir kez bakarak odama girdim. Yemek masasının üzerine naylonlarla sardığım adama baktım. Harrison Stanley bu akşamki kurbanımdı. O, katiller arasında bile en nefret ettiğim türe aitti. Reşit olmayan kızlara işkence ve tecavüz etmeyi seven, iğrenç, toplumsal parazitlerdin biriydi. 

Bıçağımı metal zemine sürterek yavaşça ve olabildiğin ürtücü bir ses çıkararak ona yaklaştım. Gözlerindeki korkuya baktım. Vicdan sömürüsü yapmaya çalışıyordu. Bu, onun yaptıklarını bildiğimden beni daha da iğrendirdi. Bıçağımı tezgaha bıraktıktan sonra bir elimle ses çıkarmaması için boğazını sıkarak, diğer elimle ağzına yapıştırdığım koli bandını söktüm.

"Normalde konuşmak pek adetim değildir Bay Stanley. Ama sizin için bir ayrıcalık yapacağım. Ve bağırmayı denemeyin Bay Stanley, denerseniz sizi yavaşça boğarak öldürürüm. Kurbanlarınız üzerinde bu yöntemi kullandığınız için, yarattığı etkiyi oldukça iyi bildiğinizi düşünüyorum. 

"Konuşmam bittikten sonra elimi çektim. Tavsiyem işe yaramış olacaktı ki, Bay Stanley tek bir çıt dahi çıkarmıyordu. Sadece korkuyla yüzüme bakıyordu.

"Beni dinlediğinizi sevindim Bay Stanley. Hem bu gün ay oldukça güzel. Kendimi tam konuşma kıvamında hissediyorum." dedikten sonra konuşmamda kısa bir duraklama yaparak, viskimden bir yudum daha aldım. "Sizden tiksiniyorum Bay Stanley, siz en nefret ettiğim insan türlerinden birisiniz. Zavallı olduğu halde başkalarına işkence ederek kendini üstün hissedenlerden. Oysa ki bu olduğunuz kişiyi değiştirmiyor, hala zavallı, toplumsal bir parazitsiniz Bay Stanley."

Tekrar durakladım, bu sırada viskimi yudumlarken, aynı zamanda diğer elime tezgaha koyduğum bıçağımı aldım.

"Ama ben böyle olmanızı seviyorum Bay Stanley. Sizin gibi, bu da benim tarzım. Siz kendinizden güçsüz insanları öldürerek, kendisini bir yırtıcı gibi hissetmeyi sevdiğiniz gibi. Ben de sizin gibi kendini yırtıcı sanan zavallıları öldürmeyi seviyorum. Gerçek bir yırtıcıyı gördüklerinde yüzdeki korkuyu görmek o kadar güzel ki..."

Sözlerimi yarıda kestim, devamını getiremedim. Çünkü getirecek bir şey yoktu. Gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Gülümsüyordum. Bay Stanley bunu  fark ettiğinde korkudan ödü patlamıştı. Çünkü ne anlama geldiğini biliyordu. Son bir çabayla çığlık atmayı denedi, ama elimle ağzını örttüm. Titreyen gözlerine bakarken bıçağımı yavaşça boğazından içeri ittirdim.

Sıcak kanı yüzüme doğru sıçramıştı. Ancak umursamıyordum. Elimdeki bıçağımı bıraktıktan sonra tekrar viskime doğru gittim. Kalan son yudumu fondip yaptıktan sonra, balkonun camından aya baktım. Gözlerimde eskisi gibi bembeyaz parlamıyordu artık.  Kızıla boyanmıştı...


Şenay

Araştırmalara göre bazı suçluların, hayal güçlerinin geniş oldukları tespit edilmiştir ve ikan kabiliyetleri kuvvetlidir. Hayal güçlerinde yaşadıkları olayları, kurbanlarıyla konuşarak ikna edip bıçak, silah, testere, ip gibi cinayet araçlarıyla öldürürler. 

Bazı suçlular ise vicdandan yoksun, soğuk kanlı katillerdir. Çoğunlukla işledikleri cinayetleri gülümseyerek anlattıkları gözlemlenmiştir. Kurbanların acı çekmeleri, onlar için keyif vericidir. 

Devam eden araştırma da şimdi gözlemleyeceğimiz katiller ise kendini savunmak için öldüren katilerdir...


Hanife

İki müfettiş arabadan inerken, polis memuru ağır adımlarla yanlarına yaklaştı. Günün ilk ışığı etrafı aydınlatırken olay yerine ilk olarak müfettişler vardı. İki müfettiş, polis memurunun yardımıyla cesedin bulunduğu ağaçlık alana doğru ilerlediler. Ağaçlık alan çok tenha bir konumda  olmamasına karşın suç oranlarının fazlaca olduğu bir bölgeye denk geliyordu. Çalılıklara yaklaşan müfettişler ilk olarak cesedin ayaklarını gördüler. ‘’ görünüşe göre kadın ayakları’’ dedi müfettişlerden genç olanı. Birkaç adım yaklaştıklarında cesedin tamamı ortaya çıkmıştı. Kadının etrafı kandan göl olmuş, vücudunda ki bütün kan etrafını kaplamıştı. Öyle ki ağaçtan düşen yapraklar kandan oluşan küçük gölün üzerinde yüzüyordu. Genç olan müfettiş gördüğü kötü kokuya karşın arkasını dönüp burnunu tutarken, daha yaşlıca olan müfettiş bir dizi üzerine çökerek cesedi incelemeye başladı. ‘’ insanın hayal gücüne sığacak gibi değil. Kaç yerinden bıçaklandığı saymakla bitmez.

Sanırım aynı katilin işi bu. bazı yerlerde de morluklar gözüküyor. Anlayacağın, diğer kadınlardan farklı olarak bu  kadın bıçaklanmadan önce kendini savunmaya çalışmış.’’ Yılların tecrübesini bir iç çekişe sığdıran müfettiş ayağa kalkarak polise doğru adım attı. ‘’ Olay yeri inceleme ekibi ne zaman burada olur.’’ ‘’ Beş dakika içerisinde burada olacak müfettişim.’’ ‘’ Cesedi bildiren kişiler nerede’’ Polis memuru, işaret parmağıyla polis aracını gösterirken ‘’Araçdalar müfettiş, karı-koca sabah yürüyüşüne çıktıklarında bulmuşlar. Kadının durumu pek iyi değil. Olay yeri inceleme ekibi ile ambulans da birazdan burada olur.’’ Yaşlı müfettiş, anlayışlı bir şekilde başını salladı ve polis aracına doğru ilerledi. ‘’ Düşündüğüm gibi. Bu durum normal bir insanın kaldırabileceği bir durum değil. En iyisi daha fazla sarı şerit çekelim. Bu olay görülecek gibi değil.’’  Genç müfettiş , Daha bu sabah ortağı olduğunu öğrendiği müfettişin peşinden giderken, ‘’ Vicdan azabı da çekmiyor mu? Bu katilin durması gerekiyor atık.’’ Yaşlı müfettiş, genç müfettişe daha yolun başında olduğunu belli eder gibi bir bakış attı ve sigarasını yaktı ‘’Bu işler böyle ortak, bu işler böyle…’’ İki müfettiş, arabanın başında olay yeri incelemenin gelmesini beklerken içlerini bir ürperti sardı. Sanki onları izleyen vahşi bir çift gözün farkına varmışlar gibi. Uzaktan gelen siren sesleriyle bu ürperti unutulmuştu.

Destan Kierne


Alperen'in yazdığı hikayeler...


Bölüm 1

"İniyoruz! Yüklerinizi de indirin!" Aylar sonunda karaya ayak basan Destan gerçekten iyi hissetmişti. Aylardır yapılan baskınlar sonucu yorgun düşmüş olan tayfa talan ettikleri malzemeleri limana indirmeye başlamıştı. Yağmalanan malzemeleri uygun tacirlere satarak para kazanıyorlardı. Destan da bu tayfadan biriydi. Aralarında yeni olmasına rağmen savaş kabiliyeti ve zekâsı sayesinde yağmadan en çok pay hakkına sahip olmuş böylece tayfa içinde dikkat çekmişti. Kendi mallarının olduğu kasayı indirdikten sonra güzel para kazanma hayaliyle kaçak mal tacirlerinin bölgesine doğru yol almaya başladı. Buralar pek tekin yerler değildi. Kaçakçılar, köle tacirleri, hırsızlar ve hatta suikastçılar bile burada vakit geçirirlerdi. Destan elindeki malzemeleri hemen nakde çevirmesi gerektiğini iyi biliyordu, nakit parayı fazla üzerinde tutmaması gerektiğini de... Gerçi çoğu kişi tanırdı buralarda Destan'ı, nede olsa çocukluğu bu sokaklarda geçmişti. Çöplerle dolu olan, çürümüş balık ve kan kokan bu pis sokaklarda… Hayatta kalabilmek için yeteneklerini daha keskinleştirmiş, bir korsan gemisinin tayfasına bile katılmıştı. Mallarını sattıktan sonrayı parasını alan Destan biraz güzel vakit geçirmek için tavernaya yöneldi.
“Bu akında güzel para kazandım, birazını eğlenmek için harcayabilirim." diye düşünmüştü. Zaten elinde fazla para tutması demek gaspçıların hedefi olası demekti. Elindeki paradan güzel bir miktar harcadıktan sonra Destan için gemiye dönme vakti gelmişti. Çünkü çocukluğunun geçtiği bu şehir geçici bir duraktı. Asıl gidecekleri yer başkentti. Biriktirdiği parasını da zulasından alan Destan gemiye doğru gecenin karanlığında yavaş adımlarla yürüyordu. Aklındaysa başkentteki iş imkanları ve atılacağı maceralar vardı. 
"Gün ışığıyla yola çıkıyoruz, arkada kalmayın!" Kaptanın sesini duyan Destan gemiye binip uyumayı düşünmüştü. Ama uyumak için fazla heyecanlıydı. Gecenin karanlığında geminin güvertesine çıkan Destan artık daha düzgün ve onurlu bir adam olması gerektiğini düşündü. Başkentte bir ailenin yeminli şövalyesi olabilecek kılıç yeteneği vardı. Okuma yazma da biliyordu. Her ne olursa olsun hayatta kalmayı düşünerek artık daha rahat bir yaşam sürmenin hayalleriyle ayın denizdeki yansımasını izlemeye devam etti.


Bölüm 2

Denize vuran dolunay ve açık gökyüzündeki yıldızların ışığı geceyi aydınlatıyordu. Destan biraz olsun heyecanını yatıştırmış, yavaştan uyumak için kamaralara doğru yönelmişti. Ancak hala başkentte kuracağı hayatı düşlüyordu. Destan ailesiz büyümüştü. Annesi kendini bildi bileli yoktu, babasını ise küçük yaşlarda kaybetmişti. Ancak babasından öğrendiği birçok şey vardı. Hayatta kalmasını sağlayan en büyük şey, babasının nasihatleriydi. Babası fethedilmiş bir krallıktan kaçan asildi. Çok uzaklarda bir liman kentine gelmiş ve burada bir hayat kurmaya çalışmıştı. Ancak artık asil olarak değer görmediğinden hayat fazlasıyla zorluydu. Bir şekilde hayatta kalıp burada bir aile kurmaya çalışmıştı. 
"Annem nasıl biriydi acaba?" Destan uyumadan önce annesini düşünmüştü. Babası annesi hakkında hiçbir şey anlatmamıştı ona. Hatta ismini bile bilmiyordu annesinin. Anne şefkatinden mahrum, baba hasreti çekerek hayatta kalmaya çalışan bir çocuktu. Sahip olduğu tek şey kıvrak zekâsı ve bilgiye olan açlığıydı. 
Kendini geliştirmek için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Babasının onur hakkındaki nasihatlerini hatırladı. "Sen savaştan kaç sonra gel oğluna onurlu olması için nasihat ver. Keşke annemle tanışabilseydim de neden babamla birlikte olduğunu sorabilseydim." Annesini düşünerek uykuya dalan Destan gün doğarken kaptanın sesiyle gözlerini açtı. "Kalkın sizi hergeleler güllerin şehrindeyiz!" Güllerin şehri başkent için kullanılan bir isimdi. Kraliyet ailesinin simgesinin siyah renkli bir gül olmasından dolayı şehrin sahibi olan aileye ithafen böyle bir isim uydurulmuştu. İç cebine koyduğu parasını kontrol ettikten sonra Destan güverteye doğru yöneldi. Sabahın ilk ışıkları yüzünü ısıtırken uzaklarda görünen terminali izliyordu.
"Ne kadarda kalabalık" diye düşündü Destan. Tekrar heyecanlanmıştı. "Demek burası son durağın ha?" Yüksek sesle irkilen Destan kaptanın ona bağırdığını gördü. "Evet. Buradan sonra yollarımızı ayırıyoruz kaptan." Destan dümeni tutan kaptana doğru yöneldi. "Hayırdır yüzün asıl gibi?" Kaptan pekte mutlu görünmüyordu. "Sen olmadan yağma yapacak olmak kalbime dokunuyor!". "Senin kalbin olduğunu ilk defa duyuyorum. Fazladan ganimet gelmeyeceğindendir o." Destan gülerek kaptana sataşıyordu ancak oda biraz hüzünlenmişti. Uzun süre boyunca beraber para kazanmışlardı, yan yana savaşıp yan yana uyumuşlardı. Düzgün insanlar değillerdi belki ancak gene de kötü sayılmazlardı. Bunları düşünen Destan’ın aklına geminin pruvasına öldürdükleri insanların uzuvlarından diktikleri totem gelmişti. Kol, bacak ve kafaları birkaç keresteye tutturup diğer gemileri korkutmak için kullanmışlardı. "Hakikaten ne pis insanlarmış lan bunlar." diye düşündü Destan. Gerçi oda onlardan eksik sayılmazdı. Savaş zamanı elindeki kılıçlarla fırtına gibi eser, adeta otları biçen bir tırpan misali insanları katlederdi. İçi daralan Destan eşyalarını toplamak için tekrar kamarasına yöneldi. Gemi terminale varmıştı. Destan kaptanla ve tayfadan birkaç kişiyle vedalaşarak ve eşyalarının olduğu çantasını alıp karaya adımını attı. Artık o pis liman şehrinden kurtulmuştu. Heyecanla kontrol noktalarına doğru yürümeye başladı.


Bölüm 3

"Ne kadar da kalabalık. Akşama anca çıkarım buradan." kontrol noktası çok kalabalıktı. "Neyse ki fazla eşyam yok." diye kendince söylenip sıraya geçerek etrafı izlemeye başladı. Küçükken edindiği bir alışkanlıktı, istemeden başkalarının konuşmalarını dinliyor, olayları göz ucuyla takip ediyordu. Kontrol noktasına gelen insanlar gruplara ayrılmıştı. Asiller, köylüler ve diğer ırktan olanlar hepsi ayrı yerlerde kontrolden geçiyorlardı. Kontrol noktasındaki askerler geçenlerin kimliklerine bakıp üzerlerini ve çantalarını arıyorlardı. "Hey bağlayın şu hergeleyi!" askerlerden biri diğerine sesleniyordu. "Seni aptal!  O kadar elması çaldıktan sonra kaçabileceğini mi sandın?" görünüşe göre bir hırsız yakalamışlardı. Destan üzerindeki para miktarının fazla olmasından dolayı bir problemin yaşanmamasını umuyordu. Onu da hırsız sanabilirlerdi. 
Sıra yavaş yavaş ilerlerken köylü bir çiftin kendi arasındaki konuşmasını işitti. "Tarlayı satmasaydık zor gelirdik buralara. Zaten kıtlık var, bir şey ekip biçemiyoruz. Şimdi en azından Güllerin Şehri’ne geldik. Bir yerlerde bir iş buluruz." "Peki öyle olsun canım. Benim içime sinmedi ama, keşke bütün tarlayı satmasaydık. Geri dönme şansımız olurdu." Destan bu konuşmalardan birkaç bilgi edinmişti. Halk kıyı şehirlerine doğru göç ediyordu. Bunun en büyük sebebi birkaç on yılda bir gelen büyük kuraklıktı. Ülkenin iç kısımları kıtlıkla mücadele ediyordu. Mücadelenin de devam edebilmesi için tacirlerin sürekli olarak iç kesimleri gezerek erzak dağıtmaları lazımdı. Çoğu tacir bu şekilde zengin olmuştu zaten. Liman kentlerinden ucuza aldıkları malları iç kesimlerde pahalıya satıyorlardı. Neyse ki bu sene kıtlığın sonuydu. İmparator ailesi kıtlığa çözüm üretebilmek için çalışmış ve bir şekilde büyü ile bir sonuca varmışlardı. Ancak gene de halk göç etmeye devam etmişti. Destan kendince düşüncelere dalmışken kendisine seslenen askeri işitti. "Bekleme yapma, çabuk ol! Bütün gün seni mi bekleyeceğiz?"


Bölüm 4

Destan yavaşça görevlilere doğru ilerledi. "Kimliğini bana, eşyalarını da oraya ver." "Tabii, buyurun efendim." "Destan Kierne... Güzel ismin varmış. Nerden ve neden geldiğini belirtmen lazım. Kalıcı olarak mı geldin yoksa kısa bir süreliğine mi?" "Heinz'den geliyorum efendim, buraya iş bulmak ve kalıcı olarak yerleşmek için geldim." Bu sırada eşyaları alan şövalye kılıçlara hayretle bakıyordu.
"Bunlar da neyin nesi böyle?" Şövalyenin verdiği tepkiyi fark eden diğeri dönüp baktığında iki tane uzun, pala şeklinde eğimli kılıcı gördü. Alt tarafları testere gibi tırtıklıydı. 
"Bunlar senin mi?" 
"Evet, bana aitler. Heinz'de ticaret gemileri için koruma olarak çalışırdım. Bilirsiniz bu gemileri hedefleyen fazlaca korsan var. Yedi sene boyunca sırf para biriktirmek için çok uğraştım." Destan tabii ki de korsan olduğunu söylemeyecekti. En iyi seçenek koruma bahanesiydi. "Bu yanında neden bu kadar para olduğunu açıklıyor sanırım. Altınlar, gümüşler, hatta bir iki tane zümrüt bile var." Şövalye şaşkınlığını attıktan sonra devam etti: " Her neyse bir sıkıntı yok gibi gözüküyor. Geçebilirsin, giriş ücreti iki gümüş. "Gümüşleri alırken şövalye Destan'a doğru eğilerek kulağına fısıldadı. "Sıkıntı çıkarma! Eğer seni karakolda görürsem canını okurum." Eşyalarını ve kimliğini alan Destan, şehrin iç taraflarına doğru ilerlemeye karar vermişti. Öncelikle kalacak bir yer bulması gerekiyordu. Bilmediği bir şehirde, bilmediği sokakları turlarken esnaflarla konuşmayı düşündü. Bir şehri en iyi onlar bilebilirdi. Gözüne kestirdiği bir sahafa girerek konuşmaya karar verdi. İçeriye girdiğinde burnuna gelen kitap ve tarçın kokusu çok hoşuna gitmişti. Etrafındaki eski kitaplara bakınırken sahafın sözünü işitti.
"Hoş geldiniz. Neye bakmıştınız? "
"Hoş buldum. Güzel kitaplarınız varmış. Ancak başka bir şey için buradayım. " 
"Tabii, size nasıl yardım edebilirim? " 
"Bu şehre yeni geldim bu yüzden buraları pek bilmiyorum. Kalacak bir yer arıyordum ama istediğim gibi bir yer bulamadım. Bildiğiniz orta halli, ucuz ve yemekleri güzel olan bir yer var mı acaba?" 
"Hmm... Kalacak bir yer arıyorsanız bir alt sokaktaki hanı öneririm." 
"Önerebileceğiniz kadar iyidir umarım." 
"Fazla lüks bir yer değil ama sahibini tanırım kaliteli mekandır, iyi hizmet verir ve ucuzdur da."
"Peki o zaman, hazır gelmişken elinde hiç şehir haritası var mı?"
"Tabii hemen getiriyorum." sahaf tezgâhın arkasına doğru eğildi ve bir parça parşömen çıkardı. 
"İki bakır efendim."
"Tabii, kolay gelsin." 
Destan parayı verdikten sonra dükkândan çıkarak sokağa doğru devam etti.


Bölüm 5

"Başkent sokakları gerçekten çok güzel." diye düşündü Destan. Heinz'in pis ve leş kokan sokakları gibi değildi. Etraftaki binalar eski tarzda olsalar da iyi durumda gibiydiler. Ana yollar at arabalarının geçebileceği kadar genişti. Binaların araları dar sokaklara açılıyordu, bu sokaklarda da merdiven altı işletmeler vardı. Destan bir alt sokağa, hanın olduğu yere doğru yavaşça etrafı izleyerek ilerliyordu.  "Kaçma seni aşağılık hırsız!" Destan sesin geldiği yere doğru döndü. Kapüşon takan bir adam ara sokaklardan birinden diğerine doğru koşuyordu. Arkasında da onu kovalayan şövalyeler vardı. "Durdurun şu herifi!" şövalye hem koşuyor hem de ana yoldaki insanlara bağırıyordu. "Çekilin! Çekilin yoksa acımam!" elindeki küçük bir kılıcı sağa sola sallayan adam can havliyle kaçmaya çalışıyordu. Koşturmaca doğruca Destana doğru geliyordu. Karışmak istemese de şövalyelere yardım etmenin iyi bir fırsat olduğunu düşündü. Adam bağırarak koşmaya, şövalyelerse kovalamaya devam ediyorlardı. Adamın elindeki kılıcı görenler kenara çekiliyor, kendilerini bu işten uzak tutmak istiyorlardı. Adam gittikçe yaklaşmıştı. Düşünmek için son saniyeleri olduğunu fark eden Destan adamı yakalamaya karar verdi. En kötü ihtimalle üç beş gümüş verirler diye düşündü.
Adam koşmaya odaklanmışken Destan adamın önüne atlayarak yolunu kesti. Hemen kılıcını ona doğrultan adam bir yandan da tehditler savuruyordu, "Ölmek istemiyorsan çekil yolumdan!" Destan adamın tipine odaklanmıştı. Karşısındaki adamı usta bir gözle süzerek ne kadar yetenekli olduğunu ölçüyordu. "Biraz çevik birisi gibi ancak güçlü durmuyor. Kılıcımı çektiğime değmez." diye düşündü. Adam Destan’a yaklaştığı gibi hamle yaparak saldırdı. Destan sakindi, ustaca bir hareketle adamın kılıç tutan elini sol eliyle yakalayarak saldırısını engellemişti. Anında karşı saldırıya geçti. Sağ eliyle adamın karnına güzel bir yumruk atmıştı. Daha sonra afallayan adamın boğazını tuttu ve var gücüyle adamı yere çaldı. Neye uğradığını bile anlamayan çapulcu herif kafasını vurduğu gibi bayılmıştı. Arkasındaki şövalyeler de şaşırmışlardı. Destan baygın adamın yüzüne bakıyordu. Adam orta yaşlı, sarışın, kirli sakallı bir herifti. Fakir olduğu bakımsız ve kirli yüzünden anlaşılıyordu. Şövalyeler leşe konan akbabalar gibi hemen adamın başına üşüştüler. "O nasıl hareketti öyle, sende iş var delikanlı." şövalyelerden birisi gülerek Destan'a yaklaştı. İrice bir adamdı. Parlak bir zırhı vardı. Ama bu keş kılıklı herif nasıl oldu da bu adamlardan kaçabilmişti? "Rica ederim, suçlu biri gibiydi." Destan hafif başını eğerek karşılık verdi.
"Aşağılık herif prensese el uzatmaya nasıl cüret edersin!" arkadaki şövalyelerden birisi hışımla yerde baygın yatan adamın yüzüne bir tekme geçirdi. Anlaşılan büyük bir şeyler dönmüştü. Ne olduğunu merak eden Destan laf arasında biraz önceki şövalyeye sordu. 
"Bu herif ne halt yedi ki sizin gibi şövalyeler peşine düştü? Sizin için biraz fazla zayıf değil mi?" 
"Öyle tabii ama hızlıydı, ara sokakları da iyi biliyordu pislik. Biz ikinci prensesin şövalyeleriyiz. Prenses alışveriş için dışarıya çıkmıştı. Dilenci kılığına giren bu herif de prenses ona yardım etmek için durduğunda para kesesini çalmaya çalıştı. Bunun gibi pislikler bu yardımı hak etmiyorlar. Prenses hemen adamı far edince çalamadı tabii, haliyle can havliyle kaçmaya başladı. Bizde hemen peşine düştük ancak bu sokakları iyi biliyor gölgelerin arasında kaybolacak gibiydi, sen olmasan yakalayamazdık. Teşekkür ederiz."
"Prenses derken kimden bahsettiğiniz sorabilir miyim acaba? Bildiğim kadarıyla üç tane prensesimiz var." "İkinci prenses tabii ki." bunları söylerken şövalye Destanı süzüyordu. "Delikanlı adın ne bakalım senin?" "Destan efendim Heinz'den geldim." şövalyenin kendini süzdüğünü fark eden Destan o sormadan devam etti, "Ticaret gemileri için korumalık yapıyordum, az çok dövüşmeyi bilirim." Şövalye de bu şekilde düşünmüş olacak ki onaylar bir tavırla, "Belli oluyor.” diyerek devam etti: “Adamı karakola götüreceğiz. Bizimle gelmen gerek.” Destan başıyla onayladıktan sonra şövalyeleri takibe başladı.


Bölüm 6

Şövalyeyi takip eden Destan bir yandan da ikinci prenses ile tanışabilme ihtimalini düşünüyordu. "Pek olası değil." diye düşündü. Prenses onun için fazla yüksek bir hedefti. Büyük ihtimalle takip ettiği şövalye olayı anlatır ve cüzi bir miktarda ödül verirlerdi. Ancak Destan'ın amacı farklıydı. Yeteneklerini gösterebileceği bir görevi cüzi bir ödüle tercih ederdi. Yavaş yavaş yürürlerken ileride bulunan altın süslemeli büyük bir at arabasını gördü. Etrafında şövalyeler dizilmişti. Olay sonrası toplanan şövalyelerden dolayı neredeyse araba gözükmüyordu. Neyse ki etraftaki halk uzaklaştırılmıştı. Şövalyelerin arasından devam ettiler. "Burada bekle, gerekirse seni çağırırım." şövalye Destan'ı arkasında bırakıp arabaya doğru yöneldi. Destan etraftaki şövalyelerin garip bakışlarını üzerinde hissediyordu. Bazıları birbirleri arasında konuşuyorlardı. 
" Bu herifi neden getirdi acaba?" 
"Bilmem, belki demin kaçan hergelenin ortağı falandır." 
"Ortağı olsa böyle rahat bırakır mıydı sence?" 
"Neyse ne gözünü üstünde tut yeter, tehlikeli olabilir."
Destan sıkıntıdan çizmesi ile toprağı eşeliyordu. "Bu kadar uzun süren ne konuşuyor olabilirler ki?" Geçen dakikalar sonrasında şövalye arabanın kapısını açıp aşağı indi. Yüzünde ciddi bir ifade vardı. "Pek iyi bir sohbet olmamış galiba." diye düşündü Destan. Kaptan yaklaşırken aynı zamanda da Destan'ı süzüyordu. 
"Adın Destan'dı değil mi?" 
"Evet."
"Peki Destan, prenses yardımın için teşekkürlerini iletti. Şimdilik yoluna devam edebilirsin. İkamet ettiğin yeri ilerideki şövalyeye söyle ki daha sonrasında sana ulaşabilelim." eliyle varilin üzerinde oturan bir şövalyeyi gösteren adam başka bir şey söylemeden arkasına dönerek hızlıca tekrar arabaya doğru yöneldi. Bir kuruş bile alamamış olan Destan harcadığı zamana üzülmüştü. Gösterilen şövalyeye yerleşeceği hanı söyledikten sonra üzerinde olaya karışmasına rağmen kazanç elde edememenin verdiği hafif bir pişmanlık ile hana doğru yola koyuldu. Ana caddelerden geçerken hem etrafı izliyor hem de bundan sonrası için ne yapacağını düşünüyordu. Hana ulaştığında fena bir yere benzemediğini düşündü. İçeri girdiğinde ilk fark ettiği şey düzenli yerleştirilmiş masalar ve burnuna gelen yemek kokusuydu. Acıktığını fark eden Destan ilk önce bir şeyler yemeyi düşündü. İçeriyi biraz süzdükten sonra girişe uzak bir masaya oturmaya karar verdi, zaten fazla insan da yoktu. Masasına oturduktan sonra ne yemek istediğini düşünürken uşağı bekliyordu. 
“Hoş geldiniz efendim, ne arzu edersiniz?” 
“Tavşan yahnisi ve sebzeli mantılardan istiyorum. Bir tane de tatlı çörek.”
“Tamamdır. Başka bir isteğiniz var mı?”
Destan kafasını hayır der şekilde sallayıp uşağı gönderdikten sonra yemeği gelene kadar içeriyi izlemeye devam etti.

19. Bölüm 5 Kelime


köstebek, süpernova, plankton, optik, karma


Hanife

Sonunda bitirdimmm. Bu kelimeler beni çok zorladı bir çok terim araştırdım uzayla çok ilgili olmadığım için çok karışık geldi bana umarım terimlerin anlamlarını yanlış yazmamışımdır. Çok fazla bilgim olmadığı içinde çok uzatmak istemedim umarım hoşunuza gider.


‘’Kaptan! Bir göktaşı üzerimize doğru geliyor’’.‘’Anlaşıldı yardımcı pilot Köstebek. Göktaşının etrafından dolanıyoruz’’ kaptan uzay mekiğini otomatik pilottan alıp el ile yönlendirmeye geçerken yardımcı pilot geri sayıma başladı. ‘’Göktaşı ile çarpışmaya kalan süre 10, 9, 8, 7, 6, 5,…’’ Kaptan hızı ayarlamak için sol eliyle kontrol dümenini kendine doğru çekerken sağ eliyle de yönlendirme dümenini sola doğru eğdi. ‘’4, 3, 2, 1,…’’  Uzay mekiği Columbia yavaşlayarak yan dönüp göktaşını sıfır eğimle geçerken kaptan ve yardımcı pilot nefeslerini tuttu. Göktaşı Columbia’dan uzaklaşırken kaptan ve yardımcı pilot rahat bir nefes verdiler. ‘’Kaptan nasıl bir karmanın içindeyiz bilmiyorum ama ucuz yırttık. Endişelenmeye başlamadan komuta merkezine haber vermeliyiz.‘’ ‘’Doğru diyorsun pilot Köstebek. Komuta merkezi, Columbia kaptanı konuşuyor. Göktaşını zarar almadan atlattık.’’ Komuta merkezinden cevap gecikmedi. ‘’ Komuta merkezi başkanı konuşuyor. Aferin çocuklar. Sizden beklentilerim büyük. Rotanıza dönün ve görevinizi tamamlayın’’ Komuta merkezi başkanı konuşurken arkadan gelen alkış ve çığlıklar, kaptan ve yardımcı pilota güç verdi. Görevlerini tamamlamak için önceki rotaya girip uzay mekiğini otomatik pilota bıraktılar.

Birkaç gün sonra hedeflerine ulaşmışlardı. Yardımcı pilot Köstebek, ‘’Kaptan araştırılacak gezegene ulaştık bir dakika içinde inişe geçeceğiz.’’ ‘’Anlaşıldı Köstebek inişe hazırlanıyoruz. 5, 4, 3, 2, 1 inişe geçiyoruz’’ ‘’ Kaptan! Dışarıdaki körfezlere bak sapsarı gözüküyorlar. Bence burada canlı yaşamı yoktur.’’ Kaptan,’’ Önceden yorum yapamayız. Körfezin sarı olmasının nedeni planktonlar olabilir önce bir örnek alıp inceleme yapmamız lazım.’’ ‘’doğru diyorsun kaptan. İniş takımlarını hazırlıyorum.’’ İniş takımlarını giydikten sonra yardımcı pilot Köstebek kapıyı açacak düğmeye bastı ve kapı gürültüyle açılırken etrafı beyaz duman kapladı. Ağır ağır adımlar atarken aldıkları nefeslerin sesleri dışarıya boğuk çıkıyordu. Sarı akan suya yaklaşıp baktıklarında hareket eden yosunlar ve denizanalarını gördüler. kaptan ‘’Yardımcı pilot köstebek gördün mü sana dediğim gibi suyun sarı olması planktonlardan kaynaklıymış gibi gözüküyor ama biz yine de biraz örnek alıp inceleyelim.’’ Kaptan eğilip tüpe su doldururken, yardımcı pilot elindeki kaba sarı suyun içinden topladığı yosunları yerleştirdi. Ayağa kalktıklarında gökyüzüne baktılar. Gökyüzünde kırmızı bir nokta gittikçe yaklaşıyordu. Kaptan ve yardımcı köstebek gözlerini kapatıp açarak tekrar baktılar. Kırmızı nokta hala oradaydı. ‘’Kaptan bu kırmızı noktada ne?‘’ ‘’Bir optik yanılsama olabilir yardımcı köstebek’’ Onlar dalmış bir şekilde kırmızı noktaya bakarken kulaklıklarına komuta merkezinden bir ses geldi. ‘’Komuta merkezinden Columbia’ya cevap verin komuta merkezinden Columbia’ya’’ ‘’Ben Columbia kaptanı, sorun ne komuta merkezi’’ ‘’Hemen oradan uzaklaşın süpernova oluşacak tahmini 15 dakika içinde uzaklaşmanız lazım. Yıldızın büyümesi çok hızlı oluşuyor.’’ Yaşanacak olan olayın korkusu kaptan ve köstebeğin yüzünden okunuyordu. Komuta merkezine cevap dahi veremeden Uzay mekiğine ulaşmak için çok büyük adımlar atıyorlardı. Üzerlerindeki ağırlıktan ağır hareket etmeleri onlara 8 dakika kaybettirmişti. Uzay mekiğine girdiklerinde giydiklerini değiştirmeden mekiği kaldırmak için kontrol noktasına ilerlediler. Gezegenin yörüngesinden çıkmaları 6 dakika almış olsa da henüz tehlike geçmiş değildi. Bir yıldız patlaması ne kadar büyükse etkisi de o kadar büyük oluyordu. Artık gördükleri kırmızı nokta çok daha büyük gözüküyordu gözlerinde. ‘’Kaptan! ne yapacağız  zamanımız azalıyor.’’ ‘’Son şansımızı deneme zamanı. Işık hızına geçiyoruz yardımcı pilot köstebek. Hazırlığa geç!’’ ‘’anlaşıldı kaptan’’ kaptan sol eliyle yavaşça kontrol dümenini iterken sağ eliyle de ışık hızına geçeceği düğmeye basmaya hazırlandı. Gözleri, patlayacak olan yıldızdayken, Kaptan ‘’Geri sayıma başlıyorum 5, 4, 3,’’ ‘’Kaptan!!!! Başaramayacağızzz.’’ ‘’2, 1, 0,’’ kaptan düğmeye basarken yardımcı pilot köstebekle beraber gözlerini yumdular. Duydukları tek şey arkalarında oluşan patlamanın sesiydi.

‘’Oğlum Emre uyanma vakti bugün büyük gün’’ Emre gözlerini açıp annesine baktı. ‘’oh be kurtulduk.’’ Annesi gözleri şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmış halde oğluna baktı. Oğlu oyuncak köstebeğine sarılmış, derin derin nefes alıyordu. ‘’Ne oldu oğlum neden bu kadar korktun.’’ Emre nefes alıp vermeyi bıraktıktan sonra, ‘’Yardımcı pilot köstebek ile uzaya çıktık ama az kalsın yıldız patlıyordu son anda kurtulduk.’’ Annesi gülümseyerek Emre’nin başını okşadı. ‘’Bugün uzay mekiğini gezmeye gideceksin. Sanırım o yüzden etkilendin. Rüyanda uzay mekiği gördüğüne göre şimdi gerçeğini görme vakti. Hadi yardımcı pilotunu hazırla bakalım yola çıkıyoruz.’’


Şenay 

“Köstebeklik hiç bana göre değildi ama şirketin geleceği için bu bilgileri elde etmek zorundaydım. Şu ana kadar yakalanmadan, elde ettiğim bilgileri patronuna teslim etmeyi başarsam da bu sefer ki beni zorlayacak gibiydi. 

Elinde siyah ofis çantası taşıyan adamın peşinden giderken dikkat çekmemek için rafta “Süpernova patlamaları" yazan dergiyi alıp takip etmeye devam ettim. Apartmana girdiğinde şifreli olduğu için giremiyordum. Dikkat çekmemek için elimdeki dergiyi açtım. Okuyormuş gibi yaparak, adamın çıkmasını beklemekten başka bir şey yapamazdım. Açtığım sayfada ki başlıklar garibime gitmişti ve incelemeye başlamıştım. 

“Araştırmacılar açık denizde geçirdikleri 3,5 yılda, 3 bin 500 plankton numunesi inceledi ve 140 bin kilometrelik mesafe kat ederek dünya genelinde 210 noktayı ziyaret etti. Çalışmalar sırasında, organizmaların yayılma alanı tespit edildi, birbirleriyle nasıl bir etkileşimde oldukları ortaya çıkarıldı ve bir dizi genetik analiz yapıldı.

Araştırma Başkanı Chris Bowler, "Plankton, balina yeminden çok daha fazlası. Bu küçük organizmalar dünya biyolojik kütlesinin hayati öneme sahip ve ayrılmaz parçasıdır. Fotosentez sayesinde her yıl gezegenimizdeki oksijenin yarısını üretiyorlar. Hatta onlar, dünya okyanusunun besin zincirinin tepesinde yer alıyorlar" diye belirti.”

Garibime giden bu bilgileri daha fazla merak ederek sayfayı çevirdim.

“Optiğin tarihi Antik Mısır ve Mezopotamya uygarlıklarının merceği geliştirmesiyle başlar. Bilinen ilk mercekler, M.Ö. 700'lerde Asurlular tarafından cilalı kristalden ya da genellikle kuartz, yapılmıştır. Layard/Nimrud Merceği bunun bir örneğidir. Antik Romalılar, cam kürelere su doldurup mercek olarak kullanmışlardır. Optik alanında gelişmeler, ışık hakkındaki genel teoriler ile Yunan ve Hint filozofların geliştirdiği görme kuramlarını beraberinde getirdi. Bu ilerlemeler, Greko-Romen kültüründe geometrik optiğin gelişimini sağladı. "Optik" sözcüğü Yunanca görünüş, görünüm anlamına gelen "ὀπτική" (optikí) sözcüğünden türemiştir.” 

İyice okumaya dalmıştım, arkamda hissettiğim nefesle arkamı döndüm.

“Sen olduğunu hiç düşünmemiştim. Demek en başından beri şirketteki bilgileri sızdıran sendin.” dedi. Yakalanmıştım sonunda ama hiç böyle yakalanacağımı düşünmemiştim. 

Şimdi ise yeni bir bilgi öğrendim. Alzheimer, beyin hücrelerinin yol olmasına neden olan ilerleyici bir nörolojik hastalık. Sosyal beceriler, davranışlar ve mantıklı düşünme yeteneği de zamanla olumsuz etkilenir. İnsan zamanla her şeyi bu hastalık yüzünden unutuyordu ama ben, o günü aklımdan bir kez olsun unutamadım.” dedi yaşlı adam son sözlerini söylerken...


Arkadaşımın verdiği bu kelimeleri sanırım kimse birleştiremedi, Hanife dışında 🤭

18. Bölüm 5 kelime

                            

Masa, Şirket, Hastane, Pencere, Sarılmak 


Mücahidem Şehide-i Cahide 

Klaket, vurur.

"Başla!"

"Çok güzel olmuşsun."

"Teşekkür ederim."

Yakasını düzelten takım elbiseli adam, gece mavisi elbiseli kıza ellerini uzattı.

"Kamera 3"

Jib kamera ayarlanırken, boom mikrofon birazcık daha yaklaştırılıp yükseltildi. 

Takım elbiseli aktrist, genç kadını kollarında döndürüp koluna yatırdı.

"Kamera 1, yaklaş!"

Dudaklarına bir öpücük verdi.

Direktörün işareti ile background karartıldı.

"Kestik!"

Klaket'in vurması ile birbirlerine sarmaş dolaş sarılan çift ayrıldı.  

"Soo-jin, al."

Genç kadının omuzlarına verilen şal ile çekim yerinden uzaklaşmaya başladı. Menajeri ile konuşurken ilerlediler.

"Çok çalıştınız ~"

"İyi iş çıkardınız ~"

"Min-kyu."

Soo-jin'in arkasından bakan adam ses ile kendine geldi,

"Ah, Efendim Dong-hyun?"

"Bugünluk Dream Moon çekimleri bitti."

Kendisine uzatılan suyu içerken sordu Min-kyu,

"Dövüş sahneleri?"

"Ah, onlar için ajans, prodüksiyon şirketi ile anlaşma yaptı. Soo-jin öyle sahneler de oynayamayacağı için dublör kullanılacak."

Kaşları şaşkınlıkla kalkan aktrist ima ile sordu,

"Neden oynayamayacak?"

Gözlerini deviren menajer Dong-hyun, burun kemerini sıkarken konuştu,

"Soo-jin'in sadece yüzü bile kaç bin won değerinde haberin var mı?

Ya o sahnelerden birisinde bir yerine zarar gelirse?"

"Min-kyu, itiraz etme. Ajans senin yerine de..."

Dong-hyun eline tutuşturulan bir şişe suya bakarken, Min-kyu hızla setten uzaklaşmaya başlamıştı. Karşılaştığı operatörlerden birisini durdururdu hemen.

"Bir sonraki set nerede?"

"Efendim?"

"Sahne 92, dublörler ile olan sahne! Nerede çekilecek?"

"Dynamic Kulesi..."

Min-kyu hızla giderken teşekkür bile etmedi.

"Delirdi mi bu? Çılgın herif!"

Bu sırada Dynamic Kulesinin en üst katında set kuruluyordu.

"Hae Eun-ji"

Yemyeşil gözler, kendisine seslenen kişiye döndü.

"Burdayım."

Yönetmen, Eun-ji'ye breakdown'dan bir kaç yere kalemi ile vurarak gösterdi.

"Ye-jun ile Ha-rin öpüştükten sonra Ye-jun dayanamayıp Ha-rin'i kucaklayarak masaya oturtuyor. Ye-jun'un kalçalarını kavramasından rahatsızlık duyan Ha-rin yüz ifadesine yansıtmamaya çalışsa da gözlerinden belli oluyor."

Eun-ji, kafasını sallayarak onaylarken Yönetmen Kim'i dinlemeye devam etti.

"Ye-jun işi ilerleteceği sırada telefon araması gelir ve odadan çıkar."

O sırada oyuncu direktörü soluk soluğa gelirken sözleri yarıda kaldı.

"Efendim, set hazır ama Direktör Yeon ve ekibi daha gelmedi. Trafiğe yakalanmışlar. Kıyafetler de..."

Yönetmen Kim yüzünü sıvazlarken Eun-ji konuştu.

"Efendim, ekipmanlar gelene kadar diğer sahneyi çekebiliriz. Ben ve diğerleri hazır."

Yönetmen Kim kafası ile onaylarken bağırdı,

"Sahne 92 için hazırlanın!"

Eun-ji hazırlanırken bir yandan makyöz etrafında pervane gibi dönüyordu.

Simsiyah saçları yukarıdan toplanırken bir erkek yanına yaklaştı,

"Başaracağına inanıyorum."

Eun-ji gülümsedi.

"Sung-min Sunbae, merak etme."

"Neden greenbox kullanmadıklarını hala anlamıyorum."

"Biliyorsun bu dizi için yatırım oldukça büyüktü. Haricen gerçekçilik isteyen kişiler onlardı. Yönetmen bile itiraz edemedi."

"Her sahne için tüm ekipmanı ve oyuncuları taşımak. Bizleri resmen oradan oraya sürüklüyorlar!"

Araya karışan başka bir kişi konuştu.

"Bundan itiraz etmesi gereken prodüksiyon ekibinin çıtı çıkmazken sizin söylenmeniz oldukça ironik."

Kamera operatör asistanı alaycı bir şekilde güldü.

"Sahne hazır."

Sung-min, Eun-ji'ye bakarak konuştu ayrılmadan önce.

"Min-kyu'nun haberi var mı?"

Makyöz işinin bittiğini belirterek ayrılırken hazırlanması bitmişti Eun-ji'nin. Şu an aynı Ha-rin olmuştu. Yok hayır. Aynı Soo-jin'nin tıpkısının aynısı olmuştu."

"Ona söylemedim. İzin vermezdi."

"Sen iyi misin? Min-kyu çok kızacak! Sana en ufak bir şey olursa..."

"Sunbae, gitmeliyim."

Eun-ji, kapının kapatılması ile soyunan Ha-rin'in sahnesini atlamak zorunda kaldı. Kıyafet yoktu. Direk elbise çıkarıldıktan sonra ki sahne ile devam edecekti.

Klaket, vurur.

"Başla!"

Ha-rin, siyah straplez sütyen ve baksırı ile masanın yanından ilerledi. Boydan boya kaplı olan cam da gözü pencereyi aradı. 

Sağ elini sütyeninin içine sokarak küçücük kulaklığı çıkardı. Ufak böceği kulağına yerleştirirken üstüne bastı.

Belli belirsiz kırmızı ışık yanarken kulağı sinyal sesi ile doldu.

"Kamera 2"

Yönetmen Kim, prodüksiyonu yönlendirirken Ha-rin mimikleri ve yüz ifadesi ile oldukça iyi bir performans sergiliyordu.

"Tilki hazır."

Kameraların dışından condenser mikrafonun önünde konuştu bir adam.

"Artık Kurt olma zamanı Ha-rin."

Eun-ji sanki kulaklıktan ses gelir gibi hareket etti. Ha-rin olarak, yüzünü sabır dilercesine buruşturdu. Gözlerini kapatıp açtı.

"Young-ho, gevezeliği kes ve nerede olduğunu söyle."

"Masanın alt tarafına bak. Sol alt köşeye koydum."

Büyük çantayı bulup açtı.

"Ne kadar zamanım var?"

"36 dakikan kaldı."

Ayağında ki siyah topukluları hızla çıkarırken agresif tabanlı spor ayakkabıları giydi. Sıkıca bağladıktan sonra bağcıkları çantadan kemerleri çıkardı.

Kemeri beline sabitleyerek sıkılığını ayarladı. İpi gerirken uzunluğu da ayarladıktan sonra çıkarttığı bandana ile kafasını sardı.

"Ciddi misin? Emniyet aleti..?"

"Acemi değilsin Tilki ama ne olur ne olmaz diye."

Auto-block ile sabitlerken kemerini büyük pencereyi açtı.

Yönetmen Kim bir yandan shoulder mount kamera ile steadicam kamera aralarında geçişleri sağlıyordu. Ses direktörü arkadan müzik seslerini çalarken Eun-ji heyecanlandı.

Dublör olarak buna oldukça alışkındı ama asla gerçek hayatta kocaman bir binada bunu yapmamıştı.

"İpi attım."

Ha-rin olarak sarkan ipi alarak diğer ip ile sabitledi. ATC takarken auto-block sıkılaştırdı.

Cine jib kamera diğer camdan dışarı çıkarılmış iken dışarı da başka bir kamera itfaiye arabasının en tepesinde idi. Dışarıda rüzgar olmaması lazımdı. Ama yüksekte oldukları için esiyordu.

"Drone ile seni takip edeceğim."

Ha-rin kafasını kaldırıp uçan drone bakıp gülümsedi.

Camdan aşağı kendini atarken cama doğru yapıştı. Bileğine sardığı ipi gevşetirken iki ipi ellerinde döndürdü.

İlk yavaş tırmanırken yavaştan hızlandı. 

"Eun-ji."

Eun-ji bir an şaşırdı. Oyuncak sandığı kulaklık gerçekmiş. Çaktırmadan rolüne devam etti, gökdelene yakın bir uzunlukta olan binayı tırmanırken.

"Eun-ji seni öldüreceğim."

Bu.. Min-kyu?

Arkadan başka bir ses geldi. Sung-min.

"Ambulanslar aşağıda bekliyor merak etme. Herhangi bir durumda direk hast...."

"Ölmene asla izin vermem!"

Yüzüne bir gülümseme yayılırken katları geçti. İşaretli pencereye yaklaşırken itfaiyenin tepesinde olan steadicam kameraman da onu takip ediyordu.

Açık pencere den içeri girerken iplerden birisini gevşetip diğer ipi açarak emniyeti gevşetti ve içeri takla atarak girdi.

Bir dizi ve elleri yerde iken ayağa kalktı.

Klaket, vurur.

"Kestik!"

Karşısında ki set ekibin hepsi ayakta onu alkışlarken birden birisi sarıldı koşarak.

"Eun-ji, seni salak!!"

Eun-ji gülümserken, Min-kyu'ya sarıldı.

Arkadan birisi bağırdı,

"Hae Eun-ji, Hae Min-kyu! Çok tatlısınızz!"

İkisi de gülümseyerek birbirlerine sarılırlarken Min-kyu birden çekildi.

"Karıcığımın bedenini herkes görmemeli."

Sırtında ki ceketini çıkarıp üstünü örttü. İki eli ile avcuna aldığı küçük yüze baktı. Ufak dudaklara, dudaklarını yapıştırdım ondan içinde yükselen o alev her zaman aynı kalacaktı.


İclal

“Hey sen, olduğun yerde kal!”

Arkamdan bağırma seslerine rağmen koşmaya devam ediyordum. Durmamam lazımdı. Eğer bir anlık dikkatsizlik yaparsam bu sonum olurdu. Bunların hepsi nasıl başladığını kısaca anlatmam gerekirse sabah uyandığımda da hastanedeydim. Nasıl geldiğimi ve neden burada oldugu mu bilmiyordum. Kafamda uğultular vardı.

" Kaç, kaç, KAÇ!!! ”

Kimden, neyden ve ne için kaçmam gerekiyordu. Sonra büyük bir baş ağrısıyla son anlarımı hatırladım. Bana doğru gelen ellerinde silah 3 adam ve benim sıkıca elimde tuttuğum kitap. Pencereden atlamam ve kitabı gizledikten sonra kaçarken sıkılan kurşun sonucu yaralanıp bayılmıştım.

“ Lanet olsun. Lanet olsun. Nasıl olur hemen buradan çıkmam lazım.  “

Şükür odada kimse yoktu ama eminim kapıyı tutan adamları vardır. Nasıl kaçacağını düşünürken rüzgar esintisiyle kendime geldim.

“Evet neden olmasın bu bir fırsat...“

Masada duran deftere son notumu da yazıp cama ilerlemeye başladım. Beni çok hafife almışlardı. Ufak bir hesaplamadan sonra hızlıca camdan diğer odaya geçip bir alt kata inmiştim. En sonunda ayaklarım yere basınca hızlıca ilerlemeye başladım. Kitabı sakladığım yerden alıp gizli sığınağa gitmem gerekiyordu yoksa yaptığım bütün fedakarlıklar boşa gidecekti. Hızlı adımlarla ilerlerken çok dikkat çektiğinin farkına vardım. Hemen bir en yakında bulunan mağazadan ihtiyacım olanları alıp çıktım. Kitabın bulduğu yere çok uzak değildim. Bir süre ilerledikten sonra kitabı bulup aldım. Arkamdan gelen ayak seslerini duyunca bir ağacın arkasına saklandım. Sesler gittikçe yaklaşıyordu.

“ Ela, ela neredesin? Sana yardim etmeye geldim. ” 

Metehan’ın rahatlatıcı sesini duyunca olduğum yerden yavaşça çıktım. Koşarak sarıldım. 

“ Çok korktum beni bulamayacaksın diye sonunda geldin. “

“ Güzelim, neler oluyor? Neden seni takip ediyorlar? “

“ Bilmiyorum. BİLMİYORUM. Kitabi bana verdiğin için korumaya çalışıyordum ama beni vurdular. ”

“ Tamam bir tanem, hiç merak etme seni koruyacağım. Önce buradan uzaklaşalım. ”

Arabaya binip sığınağa yani evime gitmeye başladık. Az kalmıştı sonunda her şey son buluyordu. Eve ulaştığımız zaman apartmana girdik. Yavaşça dönüp 

“ Üzgünüm böyle olmasını bende istemezdim. Ama her şey buraya kadardı. Hoşça kal” 

Bana şaşkın gözlerle bakıyordu. Silahı tam kalbine doğrultup tetiği çektim. Son yapmam gerek görevi de tamamlamıştım. Sonunda yer altının veliaht prensinden kurtulmuştum. Saf aşık numaram sayesinde benden şüphe etmeden onu yok etmiştim. Kitabın içinden çıkardım flaşı bilgisayara takip şirket bilgilerini kara borsaya yüklemeye başladım. Sonunda herkes istediğini almıştı.


Hanife                                                                                         Onunla ilk karşılaşmamız olağanüstüydü. Henüz 26 yaşındaydım ama babamın bana bıraktığı şirketin yüküyle gençliğimi yaşayamadan olgunlaşmak zorunda kalmıştım. Her gün olduğu gibi yine günün ilk toplantısıydı ve ben çok sıkılıyordum. Elbette her ne kadar işkolik bir insan olsam da benim de sıkıldığım zamanlar oluyor. Masanın başında oturmuş, yapılan sunuma bakıyordum. Bugün ki ruh halimden mi yoksa sunumun çok sıkıcı olmasından mı kaynaklı bilmiyorum ama bir türlü konsantre olamıyordum. Sunum devam ederken oturduğum koltuktan kalkıp pencereden bakmak için birkaç adım attım. Hava oldukça güzeldi ama benim içimde ki sıkıntı bir türlü geçmiyordu. İleride ki şirketlere baktıkça içim daha da daraldı. Sunumu yapan yardımcım içimdeki sıkıntıyı anlamış gibi sessizleşti. Sırtımdaki bakışları hissedebiliyorum ama hiç arkama dönmek istemiyordum sanki pencerenin ötesindeki bir şey beni çekiyordu. Arkamı dönmeden toplantının bitmiş olduğunu  ve gidebileceklerini söyledim. Artık ayak seslerini duymadığımda odanın boş olduğunu anladım.

Pencereden biraz daha baktıktan sonra gitmeyi düşünüyordum ki olduğum yerde kalakaldım. Kalp atışım hızlanmış ve gözlerim tek bir noktaya kitlendi. Yaya geçidinden geçmek için bekleyen bir genç kız ama nasıl bir kız. Saçları beline kadar açık ve gür. Giydiği mini elbise, beyaz tenine o kadar güzel uyuyordu ki sanki elbiseyle bir bütün gibi ya da sanki bir tablonun içindeymişcesine asil gözüküyordu. Ona bakmak içimi ferahlatıyor sanki kimsenin olmadığı bir kırda gökyüzüne bakıyormuşcasına sakin ve hayat dolu. Yayalar için yeşil ışık yandığında genç kız da karşıya geçmek için hareketlenmiş, bense gözlerimi ondan ayırmıyordum. Daha iyi görebilmek için pencereyi açıp kendimi biraz sarkıttımamla yardımcımın kolumdan tutup beni geri çektiğini farkettim. Herkesin dışarı çıktığını sanıyordum. Lakin yardımcım bendeki tuhaflığı farkedip yanımda kalmış. Korkuyla pencereden baktım. O kızı kabettiğimi düşünmüştüm. Birkaç saniye etrafı aradıktan sonra genç kızın bizim şirkete girdiğini gördüm. O anki mutluluğumu inanın ki anlatamam. Onu görebilmek için bir şansım daha olduğunu anladım. Pencereyi bile kapatmadan uçarcasına odadan çıktım. Asansörün düğmesine birçok defa bastım bir türlü gelmek bilmiyordu. Asönsörü bırakıp merdivenlerden koşarak inerken yardımcım da peşime takılmıştı

Yanımdan geçenler kenara çekilip selam vermek için duruyorlardı ama benim durmak için zamanım yoktu. Arkamdan ‘’günaydın patron’’ diyen sesleri bırakıp daha da hızlandım. 5 katı nasıl indim hatırlamıyorum bile ama giriş katına inip, resepsiyonla konuşan genç kızı gördüğümde zamanla birlikte nefesimde durmuş gibi hissettim. O an aklıma gelen teş şey ‘’bu son görüşüm olabilir. Bir an önce ona ulaşmalıyım’’ Etrafımdaki insanların, özelliklede yardımcımın gözleri benim üzerimdeydi. Bunu hissediyordum ama  gözüm sadece onu görüyor ve adımlarım sadece ona doğru gidiyordu. Ona ulaşmaya birkaç adım kalmıştı lakin kendimi yerde yüzsüntü uzanmış buldum. Ben daha ayağa kalkamadan şirketimdeki insanlar etrafımda toplanmıştı bile. Yardımcım beni oturur pozisyona getirip hastaneye gitmemizi bağırırken, ben etrafa boş boş bakıyordum. Sessizce sus dedim ona. Etraftaki herkes sessizliğe gömülmüştü. Yardımcımın yardımıyla ayağa kaltım ve geriye kalan son birkaç adımı attım.

Karşımdaki kız bana şok geçirmiş gibi bakıyordu. Birkaç saniye sonra elimi uzatıp kendimi tanıttığımda  yanakları domatese dönmüş şekilde elimi sıktı. Daha ağzını açıp bana adını söyleyemeden yaşlı bir adam aramıza girip bana elini uzattı. Genç kıza o kadar odaklanmıştım ki yanında ki kişileri fark etmemiştim. Bakışlarında bir sinir vardı sanki. Yardımcım kulağıma eğildi ve anlaşma yapacağımız şirketin patronu olduğunu fısıldayınca ikinci bir şoku yaşadım. Hiç oyalanmadan elini sıkıp ‘’ Merhaba efendim beklediğimizden erken geldiniz. Taanıyamadım sizi özür dilerim.’’ Liseli halime dönmüşüm gibiydim. Olgunluğum bir anda gitmiş yerine sanki ilk defa aşık olmuş bir genç gelmişti. Aşıktan da öte bir deli gelmiş gibiydi. Gözümün başka hiçbir şeyi görmemesini başka türlü açıklayamazdım. Karşımdaki adam yüzüme daha dikkatli baktı ve elimi tutup kendisine çekerek sarıldı. Ben daha ne olduğunu anlayamadan beni bırakıp konuşmaya başladı. ‘’Karşımda sanki babanın gençliği duruyor. Buraya gelirken babanla olan gençlik anılarımızı düşünüyor ve acaba oğlu nasıl biridir diye düşünüyordum ama karşımda bir kopyası olacağını düşünmemiştim.‘’ Büyük bir kahkaha atıp konuşmaya devam etti. ‘’Aşık olduğunuzda ki haliniz bile aynı. Biliyor musun annenle ilk tanışmalarını. Arkadaşlar olarak toplanmış konuşurken baban anneni gördü. Biz daha ne oldu soramadan koşarak annenin peşinden gitti. Sonra ne oldu dersin. Deli arabanın önüne atladı. Tabi eski anıları daha sonra konuşabiliriz."

‘’Babam bana sizden bahsetmişti ama sizinle tanışmak için bir şans olmamıştı. Babam  burada olsaydı sizi gördüğüne çok sevinirdi.’’ Üzgün gözlerle bir müddet birbirimize baktık sonra tekrar konuşmaya başladı. ‘’Baban seni gerçekten güzel büyütmüş bundan sonra da görünüşe göre devamlı konuşacağız o yüzden şimdi geliş nedenimi konuşalım. Babana bir sözüm vardı. Gençken kurduğumuz bir hayali gerçekleştirmek. Bunun için geç kaldığımı biliyorum ama babanla olan hayalimizi senle gerçekleştirmek istiyorum.’’ Ben onu dinliyordum ama gözlerim arkasında duran kıza kayıp duruyordu . ‘’Tabi nereden bilirdim deli oğlanın oğlu da deli oğlan olur. Kızıma bakmayı bırak da biraz iş konuşalım.’’ Sesinde ki  yükseliş beni bir anlığına titretip kendime gelmemi sağladı.

Aradan iki yıl geçti ve ben o gün ilk görüşte aşık olduğum kızla bir yıldır nişanlıyım. Bu vesileyle hem babalarımın hayalini gerçekleştirmiş hem de şirketleri birleştirdik. Babamla oturmuş kahve içerken telefonum çaldı. Arayan ise içimi huzurla dolduran nişanlımdı. Babama bakınca yüzündeki yorgun ama mutlu bakışları gördüm. ‘’Hadi hadi kızımı bekletme de git. İşler bir yere kaçmıyor. Sen kızımı bekletme. Bugün özel bir gün’’ Başımı sallayıp ayağa kalktım. Kapıdan çıkarken  telefonu açıp beş dakika sonra evin önünde olacağımı söyledim. Bugün gerçekten özel bir gün.  Çok özel bir randevuya çıkacağız, sonunda da hayatımın aşkına evlilik teklifimi yapacağım. Tabi bunun için iki sayfa not yazdım ama biliyorum ki onu gördüğümde bütün söyleyeceğim kelimeler aklımdan uçacak. Neden diye sorarsanız çünkü onu ilk gördüğüm andaki gibi heyecandan delirmiş gibi hissediyorum ve ona her yaklaştığım adımda heyecanım daha çok artıyor, aklıma bulutlar inmeye başlıyordu.


Kinder Çikolata

"Efendim, hastaneden aradılar, küçük bey buraya geliyormuş."

Peki anlamında elimi sallıyorum, kapı açıldığı gibi sesli bir şekilde  kapanıyor. 

Oğluma sarılma fikri bile beni rahatlatmamıştı. Ne kadar uğraşsam da masamdaki köstekli saati gördüğümden beri gerginliğimi atamıyorum, saat öğlen 12'yi bulmak üzere. 

 Yavaşça kalkıp pencereye yöneliyorum, maalesef manzara da gerginliğimi alamıyor, kolumdaki  saatime tekrar bakıyorum, son bir dakika.

 Kravatımı düzeltiyor, saçımı düzenleyip derin bir nefes alıp veriyorum.

 İşte gene başlıyoruz.

Gözlerimi kapatıp açmamla kendimi yine o heybetli toplantı salonunda buluyorum. Buraya defalarca kez getirilmiş olsam da hala bu duruma alışamadım.  

Refleks olarak etrafıma bakınıyorum. Tüm şirket başkanları burada, Avusturalya hariç. Olanları bilmeme rağmen  onun boş koltuğunu görünce içimi bir ürperti kaplıyor. Bu duyguyu masadaki herkesin hissettiğinden emin olsamda birisinin gözündeki parıltıyı kaçırmıyorum.

Ben bunları düşünürken odadaki büyük duvar saati çalışmaya başlıyor."tik tak tik tak"

Ardından da o derin sesi duyuyoruz. "Avustralya'nın deli cesaretinin sonuçlarını gördünüz. Sizinle uğraşmayı ne kadar istemesem de ve sizi ne kadar rahat bıraksam da yine de beni tahrik etmeyi başarıyorsunuz". Hiçbirimiz sesimizi bile çıkartamıyorduk.

"Bir daha böyle bir işe kalkışanınız olursa onu tarihten öyle bir silerim ki sanki şirketi hiç varolmamış gibi olur." Yüzündeki o hin sırıtma ile bizi süzerken laflarında en ufak bir abartı olmadığının farkındaydık.

"Şimdilik sadece bu kadar, o çok önemli işlerinize geri dönebilirsiniz" Tam o anda salondaki saatin sesi kesildi.

Bir anda kendimi pencerenin önünde, kolumdaki saatime bakarken bulmuştum. Saat 12'ye 1 vardı...


Şenay

Gözünü açtığından beri her gece ağlıyor, hastanenin penceresinden yıldızlara bakıyordu. Sevdiği kişiye veda bile etmemiş, ona son kez sıkıca sarılamamış, hatta sevdiğini söyleyememişti.
 İki gün sonra taburcu olacaktı artık ama ne gidecek bir şirketi ne de bir ailesi vardı. Arkadaşı onda kalabilceğini söylese de gururuna yediremiyor kendini yük olarak görüyordu. O kazadan sağ kurtulmamalıydı, ölmeliydi. Nasıl yaşanırdı ki bundan sonra. Nefes almak batıyordu. Yine gözyaşları içinde uykuya dalmış, rüyalarında herşeyin başladığı o güne gidiyordu. Şirkete sorun çıkmış, sevdiği adam ile işi halletmek için müşterinin yanına giderken aralarında tartışma çıkmıştı. Birbirlerini sorumsuzlukla suçlayıp bu işin neden olmadığını tartışıyorlardı. Genç kız sinirle kavşakta kırmızı ışıkta bekleyen arabadan inip karşı yola yürüyordu ki şiddetli bir sürtünme sesi duydu. Daha ne olduğunu bile anlayamadan birbirini takip eden diğer sürtünme sesleriyle kendini yerde gökyüzüne bakarken bulmuştu. 
Genç kız soğuk terler ile yine uykusundan uyandı. Hemşire gülümseyerek gelip ilaçlarını verdi ve ekledi "Sabah arkadaşınız geldi. Size bu zarfı vermemi istedi ve ayrıldı. Buyurun." diyerek eline verip odadan çıktı. Genç kız zarfı açtığında yazanın arkadaşı olmadığını fark etti. 
"Sevgili Sevgi
Söze nereden başlasam bilmiyorum. Kazanın olduğu gün kollarımda kanlar içinde uyurken aklımı kaçıracağımı düşünmüştüm. Seni hergün ziyarete geldim ama hayla uyuyordun. Şirket battıktan sonra başka yere başvurdum ve orada çalışmaya başladım. Ara sıra arkadaşını arayıp durumunu soruyordum. Ondan bir rica da bulunmuştum aslında, sana benden asla bahsetmemesini söylemiştim ama seni çok özledim. Taburcu olduğun gün seni hastaneden almak istiyorum kabul edersen. Arkadaşınla kalacağın yeri ayarladık ve benim çalıştığım şirket de senin pozisyonunda, masa başı eleman arıyorlardı. O gün için beni affet lütfen ve yeni bir sayfa açalım seninle.
İmza Emir"

Canan
I.N "향기만 남아" Cover şarkısı ile okumanızı tavsiye ederim galp 

Gökyüzü genç kızın dertlerine eşlik edercesine hüzünlüydü. Gri bulutlar güneşi saklamış, rüzgar öyle sert esiyordu ki ağaçların canı yanıyordu... Arya pencereye biraz daha yaklaştı, rüzgarın soğuğunu hissediyor içindeki keder daha da çok artıyordu. İçeriye giren doktorla bakışlarını çekti manzaradan.
“Size iyi haber vermek isterdim Arya hanım ama üzgünüm kemoterapiye başlamalısınız.”
Doktorun üzgün çıkan sesi Arya’nın kulaklarını doldurmuş her bir kelimesi yüreğine bıçak gibi saplanmıştı. Kafa sallamakla yetindi Arya. Uzun bir sessizliğin ardından Arya nihayet konuşmaya başladı.

“Ben biraz müsaadenizi isteyeyim, şirkete istifamı verip masamı toplayıp geleyim.”
“Arya güçlü olursan her şeyin üstesinden gelebilirsin.” Doktorun kuru tesellisine bir şey demeden çıktı hastaneden. Doktora dediği gibi şirketten eşyalarını almış ve eve gelmişti. Soğuk havadan dolayı üşüyen bedenini sıcak bir duşla rahatlatmıştı.
Makyaj masasına oturup eline tarağı aldı ve saçlarını taramaya başladı. Gözleri saçlarında geziyorken yüzünde durdu. Yüzünü inceledi uzunca; göz altlarındaki halkalara, yüzündeki ruhsuz bakışa ve solgun cildine baktı. 

Elindeki tarağı bırakıp yaklaştı aynaya. “Böyle mi bitecekti yani. Azrail kollarını açmış, ölüm sarılmayı bekliyor. Daha ne duruyorsun ki o hastane odasında ölmektense son günlerimi mutlu yaşamayı tercih ederim.” dedi aynadaki yansımasına. Gülmeye başladı, deli gibi kahkaha atıyorken bir anda gülümsemesi feryada dönmüş ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı, hiç geçmeyen baş ağrısı da cabası...
Göz yaşlarını silip ayağa kalktı, valizini toplamaya başladı. Bankadan biriken parasını çekip güzel bir tatil yapacaktı, ömrünün son damlalarını hayallerini gerçekleştirmeye harcayacaktı. 
Öyle de olmuştu, acılı ölümü tatlı bir tebessümle karşıladı...